“ตรงไหนใหญ่ขึ้น”
เซินว่างหันหน้ามา จับมือเธอไว้แล้วกดลงอย่างแรง “ฉันปรนนิบัติเธอไม่ดีพอหรือไง?”
“จริงด้วย ฉันลืมไปเลย สามปีแล้วที่ไม่ได้ปรนนิบัติใคร ปากเลยเสียไปหมด”
ความร้อนจากฝ่ามือแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้า เวินเนี่ยนซีร้อนไปถึงใบหู “เซินว่าง รีบกินบะหมี่สิ ไม่งั้นเดี๋ยวก็อืดหมด”
เซินว่างหัวเราะเบา ๆ แล้วเอนหลังพิงอย่างสบายใจ เสียงแหบพร่า “อืม”
จู่ ๆ เขาก็หันมามองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนา “อยากไหม?”
“รีบ! กิน! บะหมี่!”
เซินว่างหัวเราะเบา ๆ ส่งเสียงอืม แล้วปล่อยข้อมือเธอ
เวินเนี่ยนซีรีบชักมือกลับ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ สายตาเหลือบไปยังท่อนบนเปลือยเปล่าของเขา ก่อนเดินไปอาบน้ำ แล้วกำชับขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า “ถ้าจะขึ้นเตียงไปนอน ต้องใส่เสื้อผ้าด้วย”
เซินว่างเลิกคิ้ว “ไม่ใส่ไม่ได้หรือไง?”
“ใส่แล้วมันรัด อึดอัด”
เวินเนี่ยนซีถาม “อึดอัดแล้วปกตินายใส่ยังไง?”
พูดจบ เธอก็กอดชุดนอนพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ แล้วปิดประตูทันที
“หนีเก่งเหมือนกันนี่”
เซินว่างก้มหน้ากินบะหมี่หมดในไม่กี่คำ ก่อนจะลุกขึ้น เสื้อคลุมอาบน้ำไหลหลุดลงตามแรงโน้มถ่วง ครึ่งหนึ่งตกลงบนพื้น อีกครึ่งพาดอยู่บนโซฟา
เขาเดินไปถึงหน้าประตูห้องน้ำแล้วหมุนลูกบิด
พอเปิดประตูออกเพียงแง้มเล็กน้อย เซินว่างก็เลิกคิ้วนิด ๆ เดิมทีเขาแค่อยากแหย่เธอเล่น ไม่ได้คิดจะทำอะไรอื่น แต่ถ้าประตูไม่ได้ล็อกล่ะก็...
เซินว่างฉวยจังหวะเบียดเข้าไป พอเขายืนอยู่หน้ากระจก เวินเนี่ยนซีถึงสังเกตเห็นเงาคนตรงประตู โดยมีเพียงกระจกฝ้ากั้นระหว่างพวกเขา