เซินว่างหัวเราะเบา ๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มเธอ “ช่วยไม่ได้ ตอนนั้นคุณไม่ยอมเจอผม ผมก็เลยต้องใช้วิธีต่ำช้าที่สุด”
พูดพลางจับมือเธอ วางฝ่ามือแนบลงบนอกตัวเอง คิ้วขมวดเล็กน้อย “ตรงนี้ไม่ค่อยสบาย”
เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเขา เวินเนี่ยนซีถามอย่างลนลาน “คุณเป็นอะไร ต้องไปโรงพยาบาลไหม ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันตอนตรวจซ้ำยังปกติดีอยู่เลยนี่”
เซินว่างลืมตาขึ้นข้างหนึ่งมองเธอ ทำท่าอ่อนแรงเอนตัวเข้าหา ริมฝีปากเฉียดหน้าผากเธออย่างไม่ตั้งใจ “โรคหัวใจ”
“ถ้าคุณไม่โกรธ มันก็ไม่เจ็บแล้ว”
เวินเนี่ยนซีทั้งโมโหทั้งขำ “งั้นคุณก็เจ็บต่อไปเถอะ”
ทั้งสองหยอกล้อกันอยู่พักหนึ่งกว่าจะได้กินข้าว
หลายวันนี้เซินว่างตั้งใจอยู่เป็นเพื่อนเธอ ช่วงกลางวันที่เธอไปเรียน เขาก็อยู่บ้านจัดการงาน ส่วนเวลาที่เหลือก็เกาะติดเธอเหมือนพลาสเตอร์ยา แทบอยากจะแนบตัวอยู่กับเธอตลอดเวลา
รุ่งขึ้น ยามเช้า
นาฬิกาปลุกข้างหมอนดังขึ้น
เวินเนี่ยนซีลุกขึ้นนั่ง วางมือบนเอวแล้วนวดเบา ๆ เหลือบมองเซินว่างที่นอนเปลือยอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะลุกจากเตียง
มือข้างหนึ่งเอื้อมมาจากด้านหลัง โอบเอวเธอแล้วดึงกลับไป “วันนี้ผมต้องกลับแล้ว”
“อืม ฉันรู้แล้ว”
“จูบอีกทีสิ”
เมื่อคืนเซินว่างเพิ่งได้นอนตอนตีสอง ทั้งเหนื่อยทั้งง่วงจนเปลือกตาหนักอึ้ง เขาชี้นิ้วไปที่แก้มตัวเอง
เห็นรอยฟันเป็นแถวบนแขนที่เธอกัดไว้ เวินเนี่ยนซีจึงเมตตาจูบเขาหนึ่งที “ฉันตั้งนาฬิกาปลุกไว้ในโทรศัพท์ของคุณแล้ว อย่าลืมตื่นมาเก็บกระเป๋าเดินทางนะ”