เธอแนบหน้าผากกับเขา เส้นผมยาวคลุมคนทั้งคู่ไว้ ราวกับถูกขังอยู่ในกรงแห่งความคลุมเครือ
“ไม่หรอก”
โจวอวี่ชางเกี่ยวเส้นผมของเธอขึ้นมา สูดดมอย่างหลงใหล “ต้องการเจ้าของผู้หญิงสักคนครับ ขอให้รับเลี้ยงผมด้วย”
เซินอู๋โหยวหัวเราะเบา ๆ แล้ววางปลายนิ้วลงบนลูกกระเดือกของเขา “เรียกฉันว่าแม่สิ”
โจวอวี่ชางเสียสติไปหมดแล้ว ถึงกับขยับเข้าหาเธออย่างไม่เห็นค่าตัวเอง “เรียกแล้วจะได้รางวัลไหมครับ”
เซินอู๋โหยวลุกขึ้นนั่ง ตบแก้มเขาเบา ๆ “แค่ฉันอนุญาตให้เรียก ก็เป็นรางวัลให้คุณแล้ว”
“ฉันเหนื่อยแล้ว”
พูดจบเธอก็ลงจากตัวเขา หยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินขึ้นชั้นบนโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งโจวอวี่ชางให้ยืนงงอยู่ตรงนั้น
เขาเสียใจเหลือเกิน เมื่อครู่น่าจะตอบตกลงโดยไม่ลังเล
กลางดึก
โจวอวี่ชางนอนอยู่บนโซฟา มีเสื้อคลุมห่มตัวอยู่ พลางจ้องประตูห้องของเซินอู๋โหยวชั้นบนอย่างเหม่อลอย
ตกลงเธอหมายความว่ายังไงกันแน่
ขณะที่กำลังสงสัย โทรศัพท์มือถือข้างมือก็สั่นขึ้น มีข้อความเข้ามาหนึ่งข้อความ
เสี่ยวโยว【ขึ้นมา ประตูไม่ได้ล็อก】
โจวอวี่ชางเด้งตัวลุกขึ้นทันที กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เขาก้าวขึ้นบันไดไม่กี่ก้าวแล้วหมุนลูกบิด ประตูไม่ได้ล็อกจริง ๆ