"ได้สิ คืนนี้ฉันจะพาเธอไปดู"
เวินเนี่ยนซีมองเขาอย่างตกใจ แล้วแสร้งทำหน้ามีความสุข "จริงเหรอ?"
เซินว่างเคาะหัวเธอเบา ๆ กัดฟันพูด "จริง"
ตอนที่เขายกมือขึ้น เวินเนี่ยนซีเห็นรอยแผลเป็นบนมือของเขา รอบ ๆ แผลมีเลือดแห้งติดอยู่ "มือคุณบาดเจ็บได้ยังไง?"
เซินว่างยื่นมือมาให้เธอดู "ไม่รู้สิ อาจจะไปโดนอะไรเข้าโดยไม่ทันระวัง"
เธอจับมือเขาคลำดู พบว่าใต้เล็บนิ้วโป้งมีรอยเลือดจาง ๆ ดูเหมือนเขาจะกดนิ้วตัวเองมากกว่า...
เวินเนี่ยนซีพูดตามน้ำ "คุณก็ไม่ระวังเลย เจ็บไหม?"
"เจ็บมาก"
พูดจบก็ขมวดคิ้ว ส่งเสียง "ซ่า..." เบา ๆ
เวินเนี่ยนซีรู้ดีว่าเขาแสร้งทำ แผลแห้งขนาดนี้เดี๋ยวก็หายแล้ว จะเจ็บอะไรกัน
เธอเป่าลมใส่แผลให้ แล้วเอียงคอถาม "ยังเจ็บอีกไหม?"
เซินว่างเอามือเท้าคางจ้องเธอ เพลิดเพลินกับความห่วงใยที่เธอมีให้เขา
เขาชอบความรู้สึกที่ดวงตาของเธอมีแต่เขาแบบนี้เหลือเกิน
"เป่าอีกทีสิ"
เวินเนี่ยนซีอดยิ้มไม่ได้ เป่าให้เขาอีกสองครั้ง เหมือนกำลังเอาใจเด็ก ๆ
ฟู่เยี่ยนไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างหลังเขาตอนไหน ยื่นหน้ามามอง "โอ้โห ๆ ๆ นี่กำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ?"
"พี่ว่าง! พี่บาดเจ็บเหรอ?! เลือดไหลเยอะขนาดนี้ไม่เอาชีวิตแล้วหรือไง รีบโทร 120 สิ!"
สายตาของเซินว่างเย็นลงทันที คว้ามือเวินเนี่ยนซีไว้ แล้วทำหน้าดำพูด "บ้าหรือเปล่า?"
"ด่าฉันทำไม ฉันเป็นห่วงพี่นะ"
เห็นฟู่เยี่ยนเดินอ้อมโซฟามาหยุดอยู่ตรงหน้าสองคน เซินว่างรีบปรับท่านั่งดึงเวินเนี่ยนซีเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนก่อน