เวินเนี่ยนซีไม่ได้ตอบในทันที
กลางคืนเงียบสงัด สายลมยามดึกพัดมาเย็นเยียบ แต่กลับถูกเขาห่อหุ้มไว้ในอ้อมกอดอันอบอุ่น
แนบชิดกับอกของเขา ได้ยินเสียงหัวใจเต้นอย่างมีพลัง
นานทีเดียว
เซินว่างได้ยินเธอส่งเสียงเบา ๆ ในลำคอ
เพราะเสียงเบา ๆ นั้น เขาถึงกับดีใจจนมุมปากแทบจะกดไม่ไหว แขนที่กอดเธอยิ่งกระชับแน่นขึ้นอีก
เวินเนี่ยนซีถูกกอดจนเจ็บ ควักเอวเขาอย่างหมั่นไส้ "ผ่อนลงหน่อยได้ไหม ฉันจะถูกนายบีบตายอยู่แล้ว"
"ไม่"
ในใจจู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกเหมือนได้ของมีค่ากลับคืนมา เขาอุ้มเธอขึ้นหมุนไปรอบหนึ่งทันที
"รองเท้าฉันจะหลุดอยู่แล้ว!"
เซินว่างอุ้มเธอขึ้นมาตรง ๆ ให้ขาของเธอเกาะอยู่ที่เอวเขา เดินมุ่งหน้าไปทางห้องนอน "ไปนอนกันเถอะ"
ได้ยินคำว่า 'นอน' เวินเนี่ยนซีก็ตั้งการ์ดสูงทันที "!"
"ไม่นอน!"
เซินว่างหัวเราะเบา ๆ ในที่สุดก็ได้ยินเสียงสดใสของเธออีกครั้ง "คิดอะไรอยู่น่ะ นอนปกติไง ใครจะไปทำอะไรเธอ"
"เด็กสาวบริสุทธิ์อย่างเธอ คิดอะไรต่ำช้าได้ลงคอ..."
คำว่า 'ต่ำช้า' เขาออกเสียงหนักเป็นพิเศษ ราวกับกำลังแกล้งหยอกเธอ
ทั้งสองคนนอนบนเตียง เซินว่างกอดเธอแน่น ลืมตามองใบหน้าของเธอไม่วางตา ตอนที่เขากะพริบตา ขนตาก็ปัดไปมาบนแก้มเธอ รู้สึกคัน ๆ
เวินเนี่ยนซีเงยหน้ามอง "นายจ้องฉันทำไมนักหนา?"
เขาจับมือเธอวางบนหน้าอกตัวเอง "ต่อไปนี้เราไม่ทะเลาะกันได้ไหม ตรงนี้มันรับไม่ไหวจริง ๆ"
ตอนที่ได้ยินเธอพูดว่าจะแยกจากกันตลอดไป หัวใจของเขาราวกับถูกมีดบั่น
แทบหายใจไม่ออก ความอดกลั้นที่ถูกกดไว้ทั้งหมด พลุ่งทะลักออกมาในคราวเดียว
เวินเนี่ยนซีพยักหน้า ใช้มือปิดตาของเขา "นอนเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว"
"อืม"
ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงหายใจที่สม่ำเสมอข้างหู แต่เซินว่างกลับไม่มีทีท่าง่วงนอนแม้แต่น้อย
คิดในใจว่าฟู่เยี่ยนที่จีบสาวมานานขนาดนั้นก็ไม่เสียทีที่ได้เป่าหู