พอได้ยินเสียงหัวเราะ ฉีเจิ้งเหยาก็กระแอมเบา ๆ “คุณหัวเราะอะไร”
ในใจเขาแอบตำหนิ สมแล้วที่เป็นผู้หญิงบ้านนอก พูดจาไม่สำรวมเอาเสียเลย
เวินเนี่ยนซีเห็นท่าทางของเขาแล้วรู้สึกขำ ยิ่งเขาโกรธก็ยิ่งพิสูจน์ว่าใส่ใจ เธอจึงไม่สนใจความโกรธในดวงตาของเขา พยักหน้า “คุณพูดอะไรก็เอาตามนั้น เรื่องของเซินว่างคุณไปคุยกับเขาเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน”
พูดจบ เธอก็เว้นไปครู่หนึ่ง “อีกอย่าง คุณน่าจะหย่าแล้วใช่ไหม ไม่อย่างนั้นคงไม่พูดจาห้วนขนาดนี้”
พอเอ่ยถึงสวีมี่ แววเศร้าก็วาบผ่านดวงตาของฉีเจิ้งเหยา
มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากำแน่นเป็นหมัด ไม่นานเขาก็ถอนหายใจออกมาแล้วคลายมือ “อืม”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ”
เขาไม่ได้กำลังคิดถึงสวีมี่ แต่เป็นเพราะอีกฝ่ายพูดแทงใจดำต่างหาก หากไม่มีการแต่งงานเชื่อมโยงผลประโยชน์ เขาก็ไม่มีทางพาบริษัทให้เติบโตและแข็งแกร่งได้
เวินเนี่ยนซียิ้ม “งั้นฉันไม่ไปรีสอร์ตของคุณ แล้วการที่ฉันโกหกว่าแค่น้ำก็กลัว มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยล่ะ”
“คุณ……”
ฉีเจิ้งเหยาเพิ่งเอ่ยปาก ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก เซินว่างยืนอยู่ตรงหน้าประตู สายตาจับจ้องฉีเจิ้งเหยา คิ้วขมวดเข้าหากัน
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
ขณะพูด เขาก็ยื่นเอกสารในมือให้ซู่ฮยี่ “ไปจัดการด้วย เนี่ยนเนี่ยนชอบกินอาหารจีน ขอเผ็ดหน่อย”
“ครับ”
พูดจบ เซินว่างก็ก้าวเข้าไปหาฉีเจิ้งเหยาทีละก้าว “คุณมาทำอะไร มีธุระอะไรกับผมหรือ”
จากนั้นเขาก็หันไปยืนข้างเวินเนี่ยนซี กอบมือที่วางอยู่บนโทรศัพท์มือถือของเธอไว้ในฝ่ามือ “หรือว่ามีธุระกับภรรยาผม”