สามปีต่อมา
เวินเนี่ยนซีใช้คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยยื่นสมัครเข้าเรียนระดับปริญญาตรีที่ต่างประเทศอีกครั้ง ที่มหาวิทยาลัยศิลปะคาร์ดิช
“เนี่ยนเนี่ยน คุณพร้อมหรือยัง งานแข่งม้าจะเริ่มแล้วนะ!”
พวกเธอมีงานที่ต้องไปเก็บบรรยากาศและวาดภาพที่งานแข่งม้า
อวี้หว่านจื่อเป็นสาวเชื้อสายจีนที่เติบโตในอังกฤษ และเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่เวินเนี่ยนซีรู้จักตอนเรียน
ต่อมาทั้งสองเข้ากันได้ดีเพราะมีนิสัยคล้ายกัน ครั้นเวินเนี่ยนซีขัดสนเรื่องเงิน อวี้หว่านจื่อจึงเสนอให้มาเช่าบ้านอยู่ด้วยกัน
“มาแล้ว” เวินเนี่ยนซีเดินออกมาจากห้องน้ำ
ตอนนี้อังกฤษเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เธอสวมเสื้อโค้ตกันลมสีน้ำตาลอูฐ ม้วนผมเป็นลอนใหญ่ เพิ่มหน้าม้าจากเมื่อก่อน แล้วถือกระเป๋าสะพายข้าง miumiu
อวี้หว่านจื่อเห็นเธอแล้วพูดว่า “เนี่ยนเนี่ยน คุณสวยจังเลย มีคนตามจีบคุณตั้งมากมายทั่วมหาวิทยาลัย แต่คุณกลับไม่สนใจใครเลย แน่ใจนะว่าไม่เคยคบใคร?”
“เคยคบแฟนคนหนึ่ง”
“แล้วทำไมถึงเลิกกันล่ะ?”
“พวกเรา...” อารมณ์ของเวินเนี่ยนซีหม่นลง
อวี้หว่านจื่อไม่คะยั้นคะยอ จูงมือเธอเดินออกไป “ไม่พูดแล้ว ๆ รีบไปกันเถอะ ถ้าช้ากว่านี้จะไม่ทันแล้ว”
ภายในรถตู้ไมบัค ฟู่เยี่ยนหลับตาพักผ่อน “งานแข่งม้าปีนี้ยิ่งจัดยิ่งน่าเบื่อ ผู้เข้าแข่งขันเมื่อปีที่แล้วน่ะ ผมว่าถ้าลงแข่งเองยังคว้าสามอันดับแรกได้สบายเลย ไม่รู้ว่าปีนี้จะเป็นยังไง”
“พี่ว่าง คุณคิดว่ายังไง?”
ไม่ได้ยินเสียงตอบ ฟู่เยี่ยนประสานมือไว้หลังศีรษะ ลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง “พี่ว่าง?”