เวินเนี่ยนซียกมุมปากมองเขา “ฉันก็จะปรับปรุงตัวเหมือนกัน”
เซินว่างหลุบตาลง โน้มตัวเข้าหาเธอเพื่อจะจูบ ริมฝีปากเกือบแตะกันอยู่แล้ว
ติ๊ง—
ประตูลิฟต์เปิดออก
เวินเนี่ยนซีผลักเขาออกตามสัญชาตญาณ แก้มแดงก่ำพลางจัดผม “ได้...ได้เวลาไปแล้ว...”
เห็นท่าทางลนลานน่ารักของเธอ เซินว่างจึงก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างรวดเร็ว “ไปกันเถอะ”
โจวอวี่ชางยืนรอเขาอยู่หน้าประตูตั้งแต่เนิ่น ๆ พอเห็นทั้งสองเดินออกมาก็ยิ้มแล้วตรงเข้ามาหา เขาหันไปมองเวินเนี่ยนซีก่อน เอ่ยอย่างสุภาพว่า “พี่สะใภ้”
เวินเนี่ยนซีมองใบหน้าคุ้นตาตรงหน้า นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
โจวอวี่ชางหันไปมองเซินว่าง “พี่”
“ยังไม่ทันแต่งเข้าบ้านก็เรียกพี่แล้วเหรอ?”
เสียงเรียก “พี่” จากปากอีกฝ่ายทำให้เซินว่างรู้สึกราวกับมีมดไต่ไปทั่วตัว แถมยังพะอืดพะอม “ฉันจำได้ว่าแกอายุมากกว่าฉันไม่ใช่เหรอ”
โจวอวี่ชางชี้ตัวเอง “ผมเหรอครับ? พี่จำผิดแล้ว ผมอายุมากกว่าพี่สะใภ้แค่ไม่กี่เดือนเอง”
เซินว่าง “……”
เขาไม่ชอบคำเปรียบเปรยนี้ ฟังดูเหมือนกำลังบอกอ้อม ๆ ว่าเขาแก่
“ฉันนึกออกแล้ว” เวินเนี่ยนซีครุ่นคิดอยู่พักใหญ่กว่าจะนึกได้ว่าเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหน “คุณคือบอดี้การ์ดคนนั้น”
โจวอวี่ชางพยักหน้า “ผมเป็นบอดี้การ์ดจริงครับ”
เซินว่างขยับไปยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองโดยไม่รู้ตัว ก่อนโอบไหล่เวินเนี่ยนซีพาเดินเข้าไป พลางพูดอย่างดูแคลนว่า “บ้านเขาก็แค่บริษัทบอดี้การ์ดกระจอก ๆ”
โจวอวี่ชางเกาหัว คำพูดนี้ก็ไม่ผิดหรอก แต่ทำไมฟังแล้วไม่เข้าหูเลย เขาจึงช่วยแก้ต่างให้ตัวเองสักประโยค “ก็เปิดบริษัทบอดี้การ์ดจริงครับ แต่ไม่ใช่บอดี้การ์ดธรรมดา พวกเราเป็นทหารหน่วยพิเศษ แบบที่ฆ่าคนได้...”