แมวน้อย【ใครร้องไห้แล้ว!】
เวินเนี่ยนซีโกรธแทบตาย รู้สึกว่าวันนี้เซินว่างปากจัดเป็นพิเศษ
……
สวิตเซอร์แลนด์
ระหว่างทางไปเรียน
เซินว่างเห็นข้อความนี้ ก็หัวเราะเบา ๆ
ฟู่เยี่ยนเห็นภาพประหลาดนี้ ก็ยืนงงอยู่กับที่
“พี่ว่าง...คุณไม่โดนผีเข้าใส่ใช่ไหม อยู่ดี ๆ หัวเราะอะไร?”
เซินว่างเก็บโทรศัพท์ กลับไปเป็นหน้าเย็นชาเหมือนเดิม
คว้าขวดนมที่เพิ่งเปิดจากมือฟู่เยี่ยนมา “ขอบใจ”
“เฮ้! เมื่อกี้ถามว่าจะดื่มไหม บอกไม่ดื่ม ตอนนี้กลับมาแย่งของฉันอีก”
“พี่ว่าง รอฉันก่อนสิ”
ฟู่เยี่ยนรีบตามไป ประสานมือไว้ท้ายทอย “คืนนี้ออกไปกินข้าวกันหน่อยไหม?”
“ไม่มีเงิน”
เซินว่างตอบโดยไม่ลังเล ฟู่เยี่ยน每次จะมาดีด้วยก็เพื่อขอยืมเงิน หรือไม่ก็ยืมรถไปจีบสาวทั้งนั้น
ฟู่เยี่ยนขมวดคิ้ว “ฉันดูเหมือนเห็นแก่ผลประโยชน์ขนาดนั้นเหรอ?”
“วันนี้เก็บของมือสองมาได้ตั้งเยอะ ขายต่อน่าจะได้กำไรประมาณ 40”
“เดือนนี้เงินจีบสาวไม่ต้องห่วงแล้ว”
เซินว่างหัวเราะเย็น ๆ “คนจน*”
“ต้องด่าแรงขนาดนั้นเลยเหรอ เดือนนี้มีสอบรอบหนึ่ง ฉันจะจ้างคนไปสอบแทน หาที่หน่อย เดือนหน้าเงินค่าขนมน่าจะกลับมาเป็นปกติ”
เซินว่างโยนขวดเปล่าที่ดื่มหมดให้เขา “จืดชืด”
“ฉันพูดจริงนะ คืนนี้มีปาร์ตี้ รับรองว่าคุณต้องชอบ”
……
“เนี่ยนเนี่ยน พ่อเธอเส้นเลือดในสมองแตกกระทันหัน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแล้ว”
รับสายจากป้าจิว เวินเนี่ยนซีก็ลุกขึ้นยืนทันที
“อะไรนะ?”
เธอตบหัวตัวเองเบา ๆ เรื่องพ่อเส้นเลือดในสมองแตกมันมาเร็วกว่ากำหนดได้ยังไง!
เวินเนี่ยนซีจัดกระเป๋าเล็กน้อย แล้วรีบไปขอลาป่วยกับอาจารย์ที่ปรึกษา “พ่ออยู่โรงพยาบาลไหน ฉันไปเดี๋ยวนี้”
จี้ไห่ถังถาม “เกิดอะไรขึ้น ถึงได้รีบขนาดนั้น?”
“พ่อฉันเป็นอะไร ฉันต้องไปโรงพยาบาลดู ฉันลาป่วยกับอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว พรุ่งนี้ช่วยลาหยุดให้ฉันกับอาจารย์ด้วยนะ”
จี้ไห่ถัง “ได้ เธอรีบไปเถอะ”
เจียงเยว่กับซูชิงเหอได้ยิน ก็ถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“โชคดีที่เจอตัวเร็ว ไม่มีปัญหาอะไรมาก ฉันไปก่อนนะ”
“ได้”
……
โรงพยาบาลประชาชนฮูเฉิง
ห้องคนไข้ชั้น 3
ในห้องมีคนยืนอยู่หลายคน ล้วนเป็นเพื่อนของพ่อ
เวินซื่อผิงกำลังได้น้ำเกลืออยู่ สวมเครื่องช่วยหายใจ แต่สภาพจิตใจดีมาก กำลังคุยเล่นอยู่
เวินเนี่ยนซีทักทายทีละคน แล้วเดินเข้าไปถามป้าจิว “เป็นยังไงบ้าง?”
เวินเนี่ยนซีพ่อแม่หย่ากันตอนห้าขวบ เธอโตมากับคุณยาย หลังจากนั้นเจ็ดขวบพ่อก็มารับไปอยู่ด้วย
โจวเพ่ยเป็นแม่เลี้ยงของเธอ อายุแก่กว่าเวินเนี่ยนซีแค่สิบสามปี ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่เหมือนพี่สาวน้องสาวมากกว่า
ป้าจิวพูด “เช้าวันนี้พ่อเธอถูกทำให้โกรธ หลังจากวางสายโทรศัพท์ เขารู้สึกว่ามือขวากับเท้าขวาชา ฉันก็รีบโทรหาป้าหยานเฟย เธอบอกให้รีบพาพ่อเธอไปโรงพยาบาล”
ป้าหยานเฟยมีชื่อจริงว่าซือหยาน เป็นพยาบาลอาวุโส
“เลือดออกในสมองซีกซ้าย เจอตัวทัน โชคดีที่ไม่ร้ายแรง แต่พ่อเธอความดันสูงหน่อย ต้องนอนโรงพยาบาลหนึ่งอาทิตย์เพื่อสังเกตอาการ”
เวินเนี่ยนซีหายใจโล่งอก
ชาติที่แล้วพ่อเส้นเลือดในสมองแตกตอนครึ่งปีหลัง ทำไมมาครึ่งปีก่อนหน้านี้ได้
โชคดีที่อาการไม่หนัก
ติ๊ง~
เซินว่างส่งภาพหน้าจอนับก้าวในวีแชตมาให้
เซินเอี๋ยน【ไปไหนมา?】
เวินเนี่ยนซีขึ้นเครื่องหมายคำถามในใจ
คนนี้เป็นทหารลาดตระเวนหรือไง
ดูจากจำนวนก้าวในวีแชตก็รู้ว่าเธอไม่อยู่โรงเรียน?
น่ากลัวเกินไปแล้ว
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง วินาทีถัดมาโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เวินเนี่ยนซีไม่กล้าไม่รับ ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก กดรับสาย
“ว่า?”
เซินเอี๋ยน “ไปไหนมา?”
เวินเนี่ยนซีหันไปมองห้องคนไข้แวบหนึ่ง แน่ใจว่าไม่มีใครมองมาทางนี้ จึงพูด “ฉันอยู่โรงพยาบาล”
ฟังเสียงเธอแล้วไม่เหมือนคนป่วยเลย
น้ำเสียงเซินเอี๋ยนเย็นลง “รู้ไหมว่าผลของการหลอกลวงฉันคืออะไร?”
เวินเนี่ยนซีจนใจ ถ่ายรูปทางเดินในโรงพยาบาลส่งไปให้ “ฉันอยู่ในโรงพยาบาลจริง ๆ”
“ไปโรงพยาบาลทำไม? ไปหาเพื่อนคนไหน? ผู้ชายหรือผู้หญิง? ไปหาเขาทำไม?”
เวินเนี่ยนซีขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูชื่อที่บันทึกไว้
เป็นเซินว่างโทรมาไม่ผิดนี่นา ทำไมกลายเป็นคนขี้บ่นไปได้
“พ่อฉันป่วย ฉันมาเยี่ยม”
ผ่านไปนาน ในโทรศัพท์ก็มีเสียงตอบรับ "อืม" ออกมา
เซินเอี๋ยนพูด “ฉันต้องไปเรียนแล้ว วางสายก่อน”
เวินเนี่ยนซี “...”
คนนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือไง
หลังจากนั้น
เซินเอี๋ยน【โอนเงิน 30000】
แมวน้อย【คุณโอนเงิน给我ทำไม?】
กล่องแชทแสดงคำว่า กำลังพิมพ์... อยู่ตั้งนาน
รออยู่นาน
เซินเอี๋ยน【เงินเย็น】
ครั้งนี้เวินเนี่ยนซีไม่ได้โอนกลับทันที ทำเป็นไม่เห็น
โอนกลับบ่อยเกินไปก็จะถูกสงสัยเอาได้
ไม่นาน ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากทางเดิน ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใส่ชุดนักเรียนวิ่งเข้ามา
“พี่”
เวินเยี่ยนซัวเป็นลูกของโจวเพ่ยกับสามีเก่า หย่ากันตั้งแต่เด็ก ๆ โตมากับเวินเนี่ยนซีมาตั้งแต่เล็ก ความสัมพันธ์เหมือนพี่น้องท้องเดียวกันไม่มีผิด
หลังจากอยู่ด้วยกันนาน ๆ ก็เลยเปลี่ยนนามสกุลตามไปด้วย
เวินเนี่ยนซี “เธอไม่ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน มาวิ่งเล่นที่นี่ทำไม?”
เวินเยี่ยนซัวพูด “บ้านฉันอยู่ใกล้ที่สุด พอดีช่วงบ่ายมีคิวพละ ฉันเลยแวะกลับมาช่วยแม่เก็บกระเป๋า”
ในมือเขาถือกระเป๋าเดินทางสีขาวใบเล็ก
“ลุงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”
“ไม่เป็นไร”
ถึงจะแต่งงานกันแล้ว แต่ทั้งสองฝ่ายก็ยังเรียกผู้อาวุโสของอีกฝ่ายว่าลุงป้าตั้งแต่เด็ก
ไม่มีการบังคับให้เปลี่ยนคำเรียก
ก่อนจะกลับ เวินเนี่ยนซีก็พูดเตือนสติอย่างจริงใจ “พ่อ พ่อก็อายุไม่ใช่น้อยแล้ว ปกติต้องดูแลสุขภาพด้วย หลังจากออกจากโรงพยาบาล เลิกสูบบุหรี่ เลิกดื่มเหล้าให้น้อยลง”
เวินซื่อผิงถูกบ่นจนหันหน้าหนีไปอีกทาง “จู้จี้จุกจิกจริง ๆ”
เวินเยี่ยนซัวต้องไปเรียน เวินเนี่ยนซีเลยไปส่งเขาที่โรงเรียนก่อน แล้วค่อยกลับบ้าน
เวลาไม่ใช่เล่น
ประตูโรงเรียนปิดแล้ว
ก็เลยนอนที่บ้านหนึ่งคืน
……
สวิตเซอร์แลนด์
เกลตเชอร์บาร์ บาร์น้ำแข็งย่อม ๆ
บาร์ไลฟ์สไตล์หรูหราเล็ก ๆ
เซินว่างเอามือล้วงกระเป๋า เอนหลังพิงเบาะในสุดของโซฟา ขาข้างหนึ่งวางพาดบนโต๊ะ ข้างตัวมีกระเป๋านักเรียนสีดำวางอยู่
ฟู่เยี่ยนถือไวน์แดงโดเลย์หนึ่งขวด นั่งลงข้าง ๆ เขา “เสียงดังขนาดนี้เธอก็หลับได้ลงคอนะ?”
“วันนี้วันเกิดกู้หมานหนี เธอชอบเธอมานานแล้ว อย่างน้อยก็ควรให้หน้ากันบ้าง”
เซินว่างลืมตาขึ้นเล็กน้อย “ได้ผลประโยชน์ไปเท่าไหร่?”
ฟู่เยี่ยนพูดตะกุกตะกักทันที “อะไรที่เรียกว่าฉันได้ผลประโยชน์ สาวสวยขนาดนั้น ลูกเศรษฐีกี่คนที่ยอมทุ่มเทให้ แต่เธอดันมาหลงใหลเธอคนเดียว”
“ไม่เกี่ยวกับฉันสักนิด”
เซินว่างดูโทรศัพท์ ตอนนี้แมวน้อยน่าจะตื่นนอนไปเรียนแล้ว
เมื่อวานโอนเงินไปสามหมื่นให้เธอ ไม่รู้ว่าพอจ่ายค่ายาหรือเปล่า
รู้สึกตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เซินว่างก็ชะงัก ขมวดคิ้วแล้วปิดโทรศัพท์
ตลกชะมัด เขาจะไปเป็นห่วงผู้หญิงที่ไม่เคยเจอหน้ากันเลยได้ยังไง
กำลังจะลุกขึ้นออกไป
กู้หมานหนีคว้าแขนเขาไว้ “พี่ว่าง ขอบคุณที่มางานวันเกิดฉันนะ”
เซินว่างก้มมองมือที่เธอโอบแขนเขาไว้ แล้วพูดเสียงเย็นชา “เอามือออก”
กู้หมานหนีทำเป็นไม่ได้ยิน เตรียมจะจับมือเขา เพิ่งแตะได้เสี้ยววินาที
เซินว่างก็คว้าคอเธอ กดเธอติดกับกำแพง “พูดแล้วเธอฟังไม่รู้เรื่องใช่ไหม?”
“พี่ว่าง เรารู้จักกันมาหลายปี ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดเหรอ?”
เซินว่างหัวเราะเยาะ “ฉันเตือนเธอแล้วตั้งแต่ครั้งแรก ฉันไม่ชอบผู้หญิง”