เซินเอี๋ยน【ทำอะไรอยู่?】
เวินเนี่ยนซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา【ไม่ใช่ว่ากำลังเล่นเกมอยู่เหรอ?】
เซินเอี๋ยน【เธอไม่รายงานมา 13 นาทีแล้ว】
เวินเนี่ยนซีสะดุ้งขึ้นมาได้ ทันใดก็นึกขึ้นได้ว่าคนคนนี้ขี้หวงจนแทบบ้า ต้องรายงานทุกอย่างให้ฟังตลอดเวลา ข้อความต้องตอบกลับทันที
เวินเนี่ยนซีหงุดหงิดปาโทรศัพท์ทิ้งไปข้างหนึ่ง
นึกถึงภาพตัวเองที่ถูกเซินว่างเล่นงานจนตายในชาติก่อน ก็จำใจต้องอุ้มโทรศัพท์กลับขึ้นมา
【ที่รัก เมื่อกี้ฉันไปล้างหน้าแปรงฟันมา แล้วก็คุยกับเพื่อนร่วมห้องอยู่】
เซินเอี๋ยน【อือ】
เวินเนี่ยนซีรู้สึกคันยุบยิบไปหมด อือ ๆ ๆ รู้จักแต่พูดว่าอือ มีคำอื่นอีกไหมนอกจากนี้อ่ะ
แต่จริง ๆ แล้วเธอมีสอบนะ แต่ไม่ใช่วันพรุ่งนี้ต่างหาก
อ่านหนังสือทบทวนจนดึก
เธอเปิดเกมขึ้นมาดูตามความเคยชิน เห็นว่ายังใช้รูปคู่กับเซินว่างอยู่ ก็กดเข้าไปดูหน้าหลักของเซินว่าง เห็นว่าเขากำลังเล่นสามคนอยู่
หนึ่งในนั้นเธอรู้จัก เป็นเพื่อนสนิทของเซินว่าง เคยเล่นด้วยกันบ่อย ๆ
อีกคนเป็นผู้หญิง
เธอเกิดความ好奇 กดเข้าไปดูหน้าหลักของผู้หญิงคนนั้น เห็นว่าเป็นคนเล่นเก่งมากด้วย
มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
“ถ้าเซินว่างจู่ ๆ รู้สึกว่าฉันเล่นเกมไม่สนุกแล้วขอเลิกกับฉันก็คงดี ผู้ชายน่าจะชอบเล่นด้วยกับคนที่เก่ง ๆ ถ้าฉันเล่นแย่…”
“เขาจะได้รังเกียจแล้วเลิกกับฉันไหม!”
คิดแบบนั้น
หน้าจอก็เด้งคำเชิญเข้าทีมขึ้นมากะทันหัน
เวินเนี่ยนซีเข้าทีมไป ทีมก็กลายเป็นสี่คน สี่คนเล่นไม่ได้
เกมนี้โหมดจัดทีมเล่นได้แค่สามคนกับห้าคนเท่านั้น
ฟู่เยี่ยนไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นออก เห็นได้ชัดว่าเมื่อกี้ถูกพี่สาวคนนั้นอุ้มขึ้นฟ้า
“เรียกเพิ่มอีกคนไหม?”
เซินว่างเอ่ยปาก “ไม่ต้อง ฉันกับแฟนเล่นคู่กัน”
พูดจบก็ออกจากทีม แล้วแยกห้องไปห้องเดียว
“ไม่ใช่กำลังอ่านหนังสืออยู่เหรอ?”
เวินเนี่ยนซีเอ่ย “เรียนเหนื่อยแล้ว ขอผ่อนคลายหน่อย”
“อือ”
เริ่มเกม
เล่นคู่กับเซินว่าง เวินเนี่ยนซีก็ยังเลือกเล่นสายซัพพอร์ตตามไปช่วยฮีโร่ยิงของเขาเหมือนเดิม
ในแมตช์ระดับร้อยดาว เธอเลือกตัวหยาวเหมยซะอย่างนั้นเลย
เพื่อนร่วมทีมออกมาบ่น
【เลือกหยาวมา ก็เตรียมแพ้ได้เลย】
【ถุงสุขสันต์สีเขียวมาช่วยแพ้ด้วยคน】
เซินว่างไม่พูดอะไร เลือกยอดมือสังหารกงซุนหลี
“เล่นให้เธอแพ้หนักเลย ดูสิว่าครั้งหน้าเธอยังกล้าเล่นกับฉันอีกไหม”
เวินเนี่ยนซียิ้มจนปากแทบจะฉีก เตรียมตั้งใจแกล้งเขา
ทั้งแมตช์ การเล่นของเธอโคตรจะมึนงง ไม่ใช่ฝีมือระดับเธอเลยสักนิด
เซินว่างมองออกว่าเวินเนี่ยนซีไม่ปกตินัก
แมตช์นี้ชนะได้เพราะเซินว่างคนเดียวที่พลิกเกมกู้สถานการณ์เอาไว้ได้
ตอนสรุปผล เซินว่างพูดตรง ๆ ว่า “วันนี้เธอเล่นแย่มาก”
“ขอโทษนะ ฉันมันแย่เอง… ถ้าเธอคิดว่าฉันเล่นแย่ ก็อย่าเล่นกับฉันอีกเลยดีกว่า…”
เวินเนี่ยนซีเริ่มแสดงละครทันที “คนอื่น ๆ เขาเล่นเก่งกว่าฉัน เสียงก็เพราะ แถมยังให้อารมณ์ความรู้สึกดีอีก ฉันมันก็แค่คนเล่นแย่ ไม่เล่นแล้ว ฉันจะไปนอน”
พูดจบก็ออกจากเกมทันที
ช้าไปอีกวินาทีเดียวเธอกลัวจะหัวเราะออกมาเสียก่อน โดนจับได้
ถ้าเลิกกันตอนนี้ ได้ไหมว่าไม่ต้องใช้เงินคืน!
“ฉันงอแงขนาดนี้แล้ว น่าจะเลิกกับฉันได้แล้วนะ มาเลิกกับฉันเร็ว ๆ เข้าเถอะ”
สวิตเซอร์แลนด์
เซินว่างพิงอยู่บนโซฟา สีหน้าเฉยชา ไม่พูดสักคำ
ฟู่เยี่ยนเมื่อกี้ได้ยินชัดถนัดตา เจ้านายคงจะโกรธแล้วสินะ!
เด็กสาวคนนี้ใจกล้าจังเลย กล้าท้าทายเจ้านาย ยังไงก็ไม่รู้จักฐานะของเขาจริง ๆ
“เจ้านาย… คุณไม่เป็นไรนะ”
เซินว่างยกมุมปาก “ลูกแมวน้อยงอนแล้ว”
ฟู่เยี่ยน “...”
ไม่ใช่สิ แบบนี้ยังไม่โกรธอีกเหรอ?
ฟู่เยี่ยนกลืนน้ำลาย “เห็นได้ชัดว่าเมื่อกี้เธอตั้งใจเล่นแย่ใส่คุณ”
“แล้วไง? ฉันมีฝีมือพอจะอุ้มเธอได้ ไม่ถือว่าแย่”
ฟู่เยี่ยนยิ่งงงหนักขึ้น “หา?”
แบบนี้มันถูกต้องแล้วเหรอ?
...
ทั้งคืน เวินเนี่ยนซีไม่ได้รับข้อความจากเซินว่างเลยแม้แต่ข้อความเดียว
ใจเต้นรัวด้วยความดีใจ คืนนี้คงทำให้เขาโกรธได้สำเร็จ
เดาว่าตอนนี้เขาคงกำลังคิดอยู่ว่าจะเลิกกับเธอยังไง
เวินเนี่ยนซีวันนี้ไม่มีเรียน ตั้งแต่เช้าก็ลากกระเป๋าเดินทางไปที่ร้านขายของแบรนด์มือสองที่นัดไว้เมื่อวาน
พอถึงหน้าร้าน เวินเนี่ยนซีก็รู้สึกเสียใจ
หน้าร้านยังแปะป้ายเหลือง ๆ เขียนว่า ‘ลดราคา! หนึ่งในสิบ’ อยู่เลย
พี่คะ ร้านขายของแบรนด์มือสอง ทำไมถึงดูเหมือนตลาดนัดแบบนั้นล่ะ
จะมาโกงคนแถวนี้หรือเปล่านะ
ยืนอยู่หน้าร้านได้ไม่นาน ก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา ดูเหมือนเด็กจบใหม่เพิ่งเรียนจบ
“สวัสดีค่ะ คุณคือคนที่นัดมาขายกระเป๋าเมื่อคืนใช่ไหมคะ?”
“อือ ใช่ ฉันเอง”
ด้วยความคิดที่ว่ามาแล้วก็มาแล้ว เวินเนี่ยนซีก็ฝืนใจเดินเข้าไป
กระเป๋าแบรนด์หรูภายในร้านกองกันเป็นภูเขา ดูเหมือนของลดราคาในซูเปอร์มาร์เก็ตจริง ๆ
“ขอโทษนะคะ ร้านนี้มีฉันคนเดียวที่ดูแลอยู่ ยังไม่ได้เก็บกวาดเลย”
เวินเนี่ยนซีถามด้วยความสงสัย “คุณเป็นเจ้าของร้านเหรอ?”
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันเป็นพนักงาน”
จากนั้น เวินเนี่ยนซีก็ชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางของตัวเอง “ของฉันค่อนข้างเยอะ”
เสี่ยวฟางมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ “อือ เยอะขนาดนี้เลย ขอโทรหาเจ้าของร้านเพื่อยืนยันก่อนนะคะ”
เพราะในร้านมีเงินไม่พอจ่าย
“อือ”
เสี่ยวฟางเดินไปอีกด้านหนึ่งเพื่อโทรหาเจ้าของร้าน
“สวัสดีค่ะ เจ้าของร้าน มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขายกระเป๋า แบกกระเป๋าเดินทางมาใบใหญ่ด้วย แล้วก็มีเครื่องประดับอีกเยอะเลย”
ฟู่เยี่ยนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น วางขาที่พาดอยู่บนโต๊ะลง “โอ้ มาลูกค้ารายใหญ่แล้วสิ”
“เปิดวิดีโอเลย เช็คของทีละชิ้น”
“ได้ค่ะ”
เสี่ยวฟางจัดแจงคอมพิวเตอร์ หันกล้องไปที่โต๊ะ แล้วพูดกับเวินเนี่ยนซีว่า “เจ้าของร้านเราอยู่ต่างประเทศ ต้องเช็คของผ่านวิดีโอนะคะ”
“เช็คผ่านวิดีโอ เช็คได้แม่นเหรอ?”
“เจ้าของร้านเราฝีมือเก่งมากค่ะ”
เปิดวิดีโอ
ฟู่เยี่ยนนั่งตัวตรง พอเห็นหน้าสาวในวิดีโอก็ถึงกับชะงัก “...”
“เจ้าของร้านคะ?”
“เจ้าของร้านคะ?”
รู้ตัวว่าตัวเองเหม่อไป ฟู่เยี่ยนก็ไอเข้าก่อน “ขอโทษนะครับ คุณผู้หญิงคนสวย ขายอะไรเหรอครับ”
เวินเนี่ยนซีสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
เสี่ยวฟางยิ้มแก้เขินอธิบาย “เจ้าของร้าน... ค่อนข้างโจ๋ววายนิดหน่อย”
เวินเนี่ยนซีพูด “ของฉันเยอะ ดูทีละชิ้นเลยนะ”
เวินเนี่ยนซีหยิบกระเป๋าออกมา เพิ่งวางไว้หน้ากล้อง อีกฝ่ายก็ตั้งราคาขึ้นมาทันที ยังไม่ทันได้โชว์รายละเอียดเลยด้วยซ้ำ
สำคัญคือราคาที่ให้แต่ละใบก็สมเหตุสมผลมาก
เวินเนี่ยนซีอดถามไม่ได้ “คุณดูผ่านวิดีโอแม่นเหรอ? ไม่กลัวฉันเอาของปลอมมาขายคุณเหรอ?”
ฟู่เยี่ยนหัวเราะออกมา “คนที่จะเอาเอาของปลอมมาขายฉัน ยังไม่เกิดเลยครับ”
เขาเล่นของเก่าอยู่ แต่ทว่าคะแนนสอบห่วยเกินไป เงินค่าครองชีพถูกหัก เล่นของแพงไม่ไหว ก็ต้องหันมาเล่นของแบรนด์มือสองหารายได้เสริม
เซินว่างที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลืมตาขึ้น มองไปที่จอคอมพิวเตอร์
สายตาละห้อย ๆ เหมือนคนเพิ่งตื่นนอน
เสียงนี้ฟังดูคุ้นหูมาก
ฟู่เยี่ยนสังเกตเห็นเขาลืมตาแล้ว ก็ยื่นหน้าเข้ามาถาม “สาวคนนี้สวยใช่ไหมล่ะ ฉันรู้สึกว่าฉันใจสั่นแล้ว”
เซินว่างผลักเขาออกไปด้วยความรังเกียจ “นี่เป็นสาวในดวงใจคนที่ห้าของเดือนนี้แล้ว”
“ครั้งนี้จริงจังนะ นี่ฉันชอบจริง ๆ ฉันชอบจริง ๆ”
เซินว่างสูดจมูกเย็นชา ไม่สนใจเขา
เขาจำได้ว่าเมื่อวานลูกแมวของเขาก็บอกว่าจะไปขายกระเป๋าเหมือนกัน
มองดูโทรศัพท์ ยังไม่ได้ส่งข้อความหาเขาเลย
ปกติต่อให้แกล้งโกรธ วันรุ่งขึ้นก็จะง้อตัวเองได้เอง
เซินเอี๋ยน【พูดกับฉันหน่อยสิ】
ติ๊งด่อง——
โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างมือดังขึ้น
เวินเนี่ยนซีหยิบขึ้นมาดู “ขอโทษนะคะ ขอตอบข้อความก่อน”
เวินเนี่ยนซีขยับตัวออกห่างจากกล้องเล็กน้อย
แมวน้อย【ไม่คุย!】
ด้านบนสุดของช่องแชทขึ้นว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์...
เวินเนี่ยนซีกัดริมฝีปากล่างแน่น!
รีบ ๆ พูดขอเลิกเร็วเข้าเลยสิ!
เซินเอี๋ยน【อยากได้อะไร?】
ปกติเวินเนี่ยนซีจะงอแง ก็เพื่อจะขอเงินเท่านั้น
เซินว่างยกมุมปาก วิธีนี้ใช้ได้ผลทุกครั้งจริง ๆ มีเพียงครั้งนี้เท่านั้น ที่ใจของเขามีความรู้สึกแปลก ๆ เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง