โจวอวี่ชางเม้มปาก ตบไหล่โจวเพ่ยเชียนเบา ๆ “ผู้เฒ่าคนนั้น ปากพี่ร้ายขนาดนี้ สมัยก่อนตามแม่ฉันได้ยังไง”
ในฮูเฉิงไม่มีใครไม่รู้ว่าฮูหยินตระกูลโจวงดงามเพียงใด ตอนนั้นคนที่มาสู่ขอแทบจะเหยียบธรณีประตูจนพัง
มีคนโดดเด่นอยู่มากมาย แต่สุดท้ายเธอกลับเลือกโจวเพ่ยเชียนที่ไม่ได้มีความรู้มากมาย มีเพียงฝีมือการต่อสู้เต็มตัว
พอถูกพูดถึงเรื่องนี้ โจวเพ่ยเชียนก็เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ดูรูปร่างกับความกระฉับกระเฉงของพ่อแกสิ เอาไปเทียบกับผู้เฒ่าคนนั้นคนอื่น ๆ ตอนนี้ก็ยังถือว่าอยู่ระดับแนวหน้าไม่ใช่หรือไง”
“อีกอย่าง นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก วันนี้พ่อจะถ่ายทอดเคล็ดลับสุดยอดในการตามจีบภรรยาให้แก”
เห็นแก่หน้าตาของแม่ โจวอวี่ชางจึงยอมฟังเคล็ดลับพิสดารของเขาสักหน่อย “สมัยนั้นพี่ตามแม่ฉันได้ยังไง”
โจวเพ่ยเชียนตอบ “หน้าด้านสิ แถมยังหน้าด้านสุด ๆ!”
“พวกผู้ชายพวกนั้นรู้จักแต่คุยโวโอ้อวด บอกว่าชอบแม่แกมากมาย พอพ่อตาขอสินสอดเพิ่ม หรือบอกให้ลูกใช้นามสกุลแม่แก ก็ไม่ยอมกันแล้ว”
“เข่าของผู้ชายไม่มีทองคำ…”
โจวเพ่ยเชียนกำลังเคลิบเคลิ้มกับคำพูดของตัวเอง ก็ถูกโจวอวี่ชางขัดขึ้นมา “ฉันเข้าใจแล้ว สรุปคือต้องเป็นหมาให้แม่ฉันสินะ”
“คอยล้างเท้าแม่ฉันทุกคืน ยกน้ำยกชามารับใช้จนแทบไม่มีอะไรให้ติ”
โจวเพ่ยเชียนหัวเราะคิกคัก “ก็เรียนรู้ไว้เยอะ ๆ สิ”
โจวอวี่ชางขยี้ผมตัวเอง เขาได้แรงบันดาลใจขึ้นมาจริง ๆ จึงตบไหล่โจวเพ่ยเชียนอย่างมีความหมายแฝง “ผู้เฒ่าคนนั้น ถ้าฉันแต่งงานกับอู๋โหยวได้ พี่ยอมจ่ายค่าตอบแทนสักหน่อยไหม”