“เลขานุการใหญ่ เข้ามา!”
สีหน้าของฟู่อวี๋ซิวดูไม่สบอารมณ์
เอกสารที่เขาถืออยู่เป็นฉบับที่ซ่งจือหวานส่งมา ดูท่าคุณฟู่คงโกรธเพราะเอกสารฉบับนี้แน่!
“คุณทำงานกันแบบนี้เหรอ?”
“เอกสารส่งมาถึงแล้ว แต่ยังจัดหมวดหมู่ไม่เรียบร้อย”
“คุณคิดว่าผมมีเวลาว่างมากนักหรือไง?”
เลขานุการใหญ่ถูกไล่ออกไปเพราะทำงานบกพร่อง ต้องกลับไปจัดหมวดหมู่เอกสารใหม่
ประธานฟู่ดุเลขานุการใหญ่จนร้องไห้อีกคนแล้ว
เอกสารที่มีชื่อหน่วยงานหรือองค์กรธุรกิจถูกแยกไปไว้กองหนึ่ง
ส่วนเอกสารที่ระบุว่าเป็นเรื่องส่วนตัวก็ถูกแยกไปไว้อีกกอง
ที่เหลือ เลขานุการใหญ่จัดให้เป็นจดหมายขยะทั้งหมด
ข้อตกลงหย่าที่ซ่งจือหวานส่งมา
ถูกฟู่อวี๋ซิวเข้าใจว่าเป็นเอกสารของซ่งจือหวาน แล้วเก็บไว้ในลิ้นชักชั้นล่างสุด…
ซ่งจือหวานแปลกใจที่ฟู่อวี๋ซิวกลับประเทศเร็วขนาดนี้
ทั้งที่งานในประเทศเอ็มยังจัดการไม่เสร็จ
ไม่นานเธอก็รู้สาเหตุ
ภายในเครือบริษัทต่างลือกันว่า ฟู่อวี๋ซิวกลับมาเพื่อแต่งงานกับเจียงเยว่ซา
เจียงเยว่ซาอยู่ที่ไหน ฟู่อวี๋ซิวก็ไปเป็นเพื่อนเธอที่นั่น
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง
ฟู่อวี๋ซิวก็คงอยากหย่ากับเธอจนรอไม่ไหวเหมือนกันสินะ
ดูท่าการส่งข้อตกลงไปให้เขาก่อนจะเป็นเรื่องถูกแล้ว
อย่างน้อยเธอก็รักษาศักดิ์ศรีของตัวเองไว้ได้บ้าง
อีกไม่นาน ฟู่อวี๋ซิวก็น่าจะเห็นข้อตกลงหย่าฉบับนี้แล้ว
ซ่งจือหวานถือรายงานโครงการเทคโนโลยีมาเคาะประตูห้องทำงานประธาน
พอเข้ามา ฟู่อวี๋ซิวก็เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง
ซ่งจือหวานเผลอรู้สึกประหม่า
เธอยังคงสงบใจไว้ แล้วถือเอกสารเดินเข้าไปหา
“คุณฟู่ รบกวนเซ็นชื่อด้วยค่ะ”
ฟู่อวี๋ซิวเปิดเอกสารพลิกดู
จากนั้นก็มองเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงยิ่งเย็นเยียบ
“ของแบบนี้ยังเอามาให้ผมอีก”
“ซ่งจือหวาน คุณทำงานไม่ใส่ใจขึ้นทุกทีแล้วนะ”
ฟู่อวี๋ซิวโยนแฟ้มเอกสารใส่เธอ
มันกระแทกเข้าที่ท้องของซ่งจือหวานพอดิบพอดี
ซ่งจือหวานรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องน้อย จึงรีบยกมือกุมท้องปกป้องลูกสาวโดยไม่รู้ตัว
เธอก้มเก็บแฟ้มขึ้นมาดู แล้วพบว่าตรงข้อสรุปของรายงานมีข้อมูลผิดพลาดอย่างร้ายแรง
ไม่แปลกที่ฟู่อวี๋ซิวจะโมโห
แต่…
ซ่งจือหวานอธิบายว่า “คุณฟู่ เอกสารฉบับนี้คนอื่นทำตอนฉันลาพักค่ะ ไม่ใช่ฉันทำ เพราะฉะนั้น…”
“ลาตามใจชอบระหว่างเวลางาน คุณจะให้ผมเห็นใจคุณหรือไง?”
แววตาของฟู่อวี๋ซิวเย็นเยียบ
ซ่งจือหวานรู้สึกทั้งขมขื่นและอึดอัดในใจ
เธอแทบไม่เคยลาพักเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะอยากบอกข่าวดีเรื่องตั้งครรภ์กับเขาด้วยตัวเอง เธอคงไม่ทิ้งงานไปประเทศเอ็มหรอก
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น แค่…”
“ผมไม่อยากฟังข้อแก้ตัวของคุณ”
ฟู่อวี๋ซิวกล่าวเสียงเย็น “เก็บของของคุณแล้วออกไป”
ซ่งจือหวานรู้สึกแสบจมูก เธอย่อตัวลงเก็บแฟ้มเอกสาร
ตอนนั้นเอง ประตูห้องทำงานประธานก็ถูกผลักเปิด
คนที่เข้ามาไม่แม้แต่จะเคาะประตู
ฟู่อวี๋ซิวไม่ชอบให้ใครบุกเข้ามาโดยตรง ขณะที่ซ่งจือหวานกำลังคิดว่าเป็นใคร
เธอก็หันไปเห็นเจียงเยว่ซายืนยิ้มอยู่ตรงนั้น
“อวี๋ซิว ยุ่งอยู่หรือเปล่า?”
ฟู่อวี๋ซิวตอบเสียงนุ่ม “ไม่หรอก”
หัวใจของซ่งจือหวานกระตุกวูบ
คงมีแต่เจียงเยว่ซาเท่านั้นที่ทำให้ฟู่อวี๋ซิวผู้เย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งอ่อนโยนด้วยได้
เจียงเยว่ซาเดินเข้ามา แล้วสังเกตเห็นเธอด้วย
“…จือหวาน? มาทำอะไรที่นี่เหรอ?”
น้ำเสียงนั้นราวกับกำลังบอกว่าซ่งจือหวานมาเกะกะอยู่ตรงนี้
ซ่งจือหวานก้มหน้าลง
“ฉันเอาเอกสารมาให้คุณฟู่ค่ะ”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง คุยกันเสร็จหรือยังล่ะ หรือจะให้ฉันรอจนพวกคุณคุยงานกันเสร็จก่อน?”
เจียงเยว่ซาพูดอย่างใจกว้างมาก
ซ่งจือหวานยังไม่ทันตอบ ฟู่อวี๋ซิวก็พูดขึ้นก่อน
“ซ่งจือหวาน ออกไป”
ร่างของซ่งจือหวานสั่นวูบ เธอตอบเสียงอึกอัก
“ค่ะ…”
ซ่งจือหวานเดินไปที่ประตู ตอนปิดประตูห้องทำงาน เธอเงยหน้ามองแวบหนึ่ง
เจียงเยว่ซากำลังเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหาฟู่อวี๋ซิว
วินาทีต่อมา เจียงเยว่ซายื่นมือทั้งสองข้างออกไป คล้ายจะโอบกอดฟู่อวี๋ซิวแล้วนั่งลงบนตักเขา…
ซ่งจือหวานรีบเบือนสายตากลับมา
เธอไม่กล้ามองต่อแล้ว
การต้องเห็นภาพทั้งสองคนคลอเคลียกันต่อหน้าต่อตา เธอยังทำใจไม่ได้
ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง ขอบตาของเธอก็ร้อนผ่าวและชื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ซ่งจือหวานฝืนกลั้นน้ำตา แล้วยกมือขึ้นขยี้ตา
ไม่เป็นไร อีกไม่นานก็หย่ากันแล้ว
เธอไม่สนใจ ไม่ใส่ใจหรอก…
แค่เพราะเธอรักฟู่อวี๋ซิวมานานเกินไป ความรักฝังลึกอยู่ในกระดูกและสายเลือด จึงยังปรับตัวไม่ทันก็เท่านั้น
มันเป็นแค่เรื่องของเวลา ไม่ช้าก็เร็วเธอจะลืมเขาได้ และจะไม่เจ็บปวดเพราะเขาอีก
หลังจัดการความรู้สึกให้เข้าที่ ซ่งจือหวานก็ออกจากห้องทำงานประธาน
เธอตั้งใจทำงาน ไม่สนใจความเคลื่อนไหวของฟู่อวี๋ซิวกับเจียงเยว่ซาอีก
หลังเลิกงาน ซูฮุ่ย เพื่อนสนิทของเธอชวนซ่งจือหวานไปกินข้าว
พวกเธอเพิ่งเริ่มกินได้ไม่นาน ก็สังเกตเห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้านอาหาร
“หว่านหว่าน นั่นสามีเธอฟู่อวี๋ซิวใช่ไหม ผู้หญิงข้าง ๆ เป็นใครน่ะ?”
ซ่งจือหวานมองไป
ฟู่อวี๋ซิวกับเจียงเยว่ซาเดินเข้ามาด้วยกัน
เจียงเยว่ซาเอนซบอยู่ข้างกายเขา ยิ้มอย่างสดใส
ด้านหลังพวกเขามีเพื่อนผู้ชายของฟู่อวี๋ซิวตามมาด้วย
พอนั่งลง เจียงเยว่ซาก็พูดคุยหัวเราะกับทุกคนอย่างสนิทสนม
ดูจากท่าทางแล้ว พวกคุณชายรุ่นสองที่สายตาสูงเสียดฟ้าเหล่านี้คงยอมรับเจียงเยว่ซาเข้ามาอยู่ในวงสังคมของพวกเขาแล้ว
แล้วเธอล่ะ ตลอด 7 ปีที่แต่งงานกัน
เพราะความเย็นชาของฟู่อวี๋ซิว คนพวกนี้จึงไม่เคยมองเธออยู่ในสายตา
เพราะฟู่อวี๋ซิว ความแตกต่างระหว่างเธอกับเจียงเยว่ซาจึงห่างกันราวฟ้ากับเหว
ฟู่อวี๋ซิวรักหรือไม่รัก ใคร ๆ ก็ดูออกชัดเจน
ซ่งจือหวานก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “ผู้หญิงที่สามีฉันมีสัมพันธ์ด้วย เจียงเยว่ซา”
ซูฮุ่ยตกใจ “เจียงเยว่ซา? นั่นลูกนอกสมรสของพ่อเธอไม่ใช่เหรอ?!”
“แม่ที่เป็นเมียน้อยของหล่อนแย่งตำแหน่งแม่เธอไปยังไม่พอ ตอนนี้หล่อนยังจะมาเป็นเมียน้อยแย่งสามีเธออีกเหรอ ไร้ยางอายจริง ๆ!”
ซ่งจือหวานยิ้มบาง ๆ
เมื่อก่อนเธอยังใช้นามสกุลเจียงอยู่ ตอนนั้นเมียน้อยของพ่อพาลูกสาวนอกสมรสมาถึงบ้าน ทั้งคู่ร่วมมือกันบีบให้แม่หย่า
ไม่นานหลังจากนั้น แม่ก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ พ่อแต่งงานกับเมียน้อยและไล่เธอออกจากบ้าน
เจียงเยว่ซาเข้ามาแทนที่เธอ กลายเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียง ใช้ชีวิตสุขสบายมั่งคั่ง
ตอนนี้แม้แต่ชีวิตแต่งงานของเธอก็ยังจะถูกเจียงเยว่ซาแย่งไป
ซ่งจือหวานถอนหายใจ
“พอเถอะซูฮุ่ย กินข้าวกัน”
ซ่งจือหวานไม่พูดอะไรต่อ
ซูฮุ่ยกล้ำกลืนความโกรธนี้ไม่ลง พอเจียงเยว่ซาไปเข้าห้องน้ำ เธอก็เดินตามไป
“เธอคือเจียงเยว่ซาใช่ไหม แม่เธอเป็นเมียน้อย เธอก็ยังมาแทรกกลางเป็นเมียน้อยอีก อาศัยขึ้นเตียงยั่วยวนสามีคนอื่น ขายเรือนร่างไต่เต้า ยังมียางอายอยู่ไหม!”
ซูฮุ่ยกล่าวหาเจียงเยว่ซาด้วยความดูแคลน จนเกิดเสียงเอะอะไม่น้อย
ตอนซ่งจือหวานตามไป ผู้คนรอบข้างก็ยืนมุงกันเต็มไปหมดแล้ว
เธอดึงซูฮุ่ยไว้ ไม่ให้พูดต่อ
ขณะที่กำลังจะเดินจากไป ฟู่อวี๋ซิวก็เดินมายืนขวางหน้าซ่งจือหวาน
เจียงเยว่ซาดึงฟู่อวี๋ซิวไว้ พลางร้องไห้พูดว่า
“อวี๋ซิว ฉันเปล่านะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่พวกเธอพูด…”
เจียงเยว่ซาพูดต่ออย่างน่าสงสาร
“จือหวาน ฉันไม่เคยทำให้เธอขุ่นเคืองด้วยซ้ำใช่ไหม ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เธอทำลายชื่อเสียงฉันไปเพื่ออะไรกันแน่?”
ฟู่อวี๋ซิวจ้องซ่งจือหวาน แววตาเย็นเยียบถึงขีดสุด
“ซ่งจือหวาน ขอโทษเยว่ซาซะ”