หนานหย่ามองหนานจือ ก่อนเอ่ยสิ่งที่คาดเดาอยู่ในใจออกมา “อาจื่อ ตอนเขาส่งของมา เขาบอกว่าเป็นของขวัญให้เธอใช่ไหม”
“เขา…คิดจะเอาชีวิตเธอเหรอ”
หนานจือพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “น่าจะนะ”
ชะตาชีวิตของเธอเป็นชะตาแห่งความมั่งคั่งรุ่งเรืองแต่กำเนิด โชคชะตาดีเกินคนทั่วไป การถูกใครสักคนหมายตาจึงเป็นเรื่องปกติ แสดงว่าอีกฝ่ายพอมีสายตาอยู่บ้าง
แต่ว่า…
หนานจือมองหนานหย่าแล้วกะพริบตาปริบ ๆ สีหน้าไร้เดียงสา “ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่นักพรตคนนั้นมีโอกาสสูงว่าจะไม่ได้หมายตาแค่ฉันคนเดียว คนในบ้านก็อยู่กันครบเลยนะ~”
แค่ไม่รู้ว่าคนในบ้านจะเชื่อหรือเปล่า อย่างไรเธอก็เพิ่งกลับมา คนในบ้านจะไม่เชื่อก็เป็นเรื่องปกติ
หนานหย่ากับหนานซีสบตากัน ต่างเห็นความเคร่งเครียดในแววตาของอีกฝ่าย หนานจือมองทั้งสองคนที่สบตากันโดยไม่พูดอะไร บางเรื่องฝืนกันไม่ได้ เคารพชะตากรรมของผู้อื่น…
กรรม…
หนานจือถูกหนานหย่ากับหนานซีจับแขนไว้คนละข้าง ความคิดบ่นพึมพำในใจจึงถูกขัดจังหวะ เธอถูกลากออกจากห้องไป พลางสบตากับผีเด็กวันฟ้าแจ่มใสที่ลอยไหวไปมาตามลมนอกหน้าต่างอย่างไร้เดียงสา ไม่เข้าใจว่าเรื่องราวตอนนี้ดำเนินไปถึงไหนแล้ว
จะลากไปตีจนตายเหรอ?
ชักจะตั้งตารอแล้วสิ~
ในห้องหนังสือของหนานอวี่ หนานจือกะพริบตาปริบ ๆ มองหนานอวี่อย่างไร้เดียงสา เสียแรงที่อุตส่าห์ตั้งตารอ นึกไม่ถึงว่าพี่สาวกับเจ้าตัวน้อยจะลากเธอมาหาพี่ชายใหญ่ทันทีโดยไม่ลังเล
มองพี่ชายใหญ่ที่กำลังครุ่นคิด หนานจือถอนหายใจยาว เมื่อไหร่เธอจะได้ใช้ชีวิตแบบเตะญาติชั้นเลว ฉีกหน้านางร้ายด้วยมือเปล่าสักทีนะ?