“นายท่าน!” ซีอานรีบเข้าไปประคองหนานจือด้วยความเป็นห่วง “ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หนานจือลุกขึ้นตามแรงพยุง อ้าปากพ่นควันดำออกมาอีกครั้ง “ไม่เป็นไร~”
แค่โดนฟ้าผ่าเท่านั้น ชินแล้ว
“พี่คะ!” หนานซีผลักประตูเข้ามาแล้วตรงไปหาหนานจือ “พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หนานจอที่มีผมฟูชี้เหมือนโดนระเบิดยิ้มแหะ ๆ “ไม่เป็นไรจ้ะ พ่อทางสวรรค์ดัดผมทรงทันสมัยให้ฉันน่ะ”
พูดจบ หนานจือก็ส่ายหัวให้ทั้งสองคนดู “เป็นไงบ้าง?”
“สวยใช่ไหมล่ะ?”
หนานหย่ามองหนานจือด้วยความสงสาร “สวยสิ อาจือเป็นแบบไหนก็สวยทั้งนั้น”
ดวงตาหนานซีเริ่มแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ “พี่สวยที่สุดเลย…”
หนานจือมองเจ้าตัวน้อยที่ร้องไห้จนน้ำตาหยดเป็นเม็ดอย่างปวดหัว สงสัยจะได้รับนิสัยมาจากเธอ เจ้าตัวน้อยถึงได้ชอบร้องไห้เหมือนกัน
หนานหย่าเดินไปลูบผมที่ไหม้เกรียมของหนานจือ “จะเป็นอะไรไหม?”
หนานจือส่ายหน้าอย่างใจเย็น “ไม่เป็นไร แค่โดนผ่าทีเดียว การโดนฟ้าผ่าดีต่อสุขภาพนะ”
ซีอานยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ สีหน้าพิกล ตกลงเลือดในใจที่พ่นออกมาเมื่อครู่ก็แค่เล่น ๆ งั้นหรือ?
ผีหัวล้านดูดซับเลือดในใจเสร็จก็ลุกขึ้นจากพื้น รอยใยแมงมุมตรงข้อมือลามไปถึงแขน สีแดงคล้ำยิ่งขึ้น ดูผิดปกติอย่างยิ่ง
หนานหย่ามองหนานจือที่พูดจาเหลวไหลอย่างจนใจ “ถึงอย่างนั้นก็โดนฟ้าผ่าบ่อย ๆ ไม่ได้หรอกนะ”
พูดพลางหยิบเส้นผมไหม้เกรียมของหนานจือมาขยี้ในฝ่ามือจนกลายเป็นเถ้า “ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย ผมก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน…”