เฝิงเฉาฮุยกับคนอื่น ๆ ส่งตัวคนพวกนั้นกลับไปแล้วก็หันมามองฉินเฟิง
“เสี่ยวฉิน คราวนี้นายทำให้รองหัวหน้าหวังโกรธจนเข้ากระดูกดำเลยนะ”
“ใช่ เมื่อกี้นายตบหวังเสี่ยวเฉียงไปทีหนึ่ง ฉันเห็นรองหัวหน้าหวังแทบจะระเบิดอารมณ์แล้ว”
ฉินเฟิงทำหน้าเอือมระอา “ไม่ตีก็ไม่ได้ ฉันไม่ใช่พ่อเขาสักหน่อย จะตามใจไปทำไม”
ตู้หยุนเฟยยกมือชี้เขา “ไอ้หนูนี่มันปากร้ายจริง ๆ”
คุยเล่นกันอีกสองสามคำ ทุกคนก็แยกย้าย
ฉินเฟิงกลับหอพักรับรองอย่างอารมณ์ดี
เหอเจียกับเฉียวหร่านตามไปที่ห้องทำงาน
“เป็นยังไงบ้าง?”
“เรียบร้อยแล้ว ชดใช้เงินมา 1,000 หยวน คงส่งมาให้วันนี้หรือพรุ่งนี้”
“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!”
เฉียวหร่านตาเป็นประกาย “หาเงินง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ตีเขาแล้วยังต้องจ่ายเงินให้นายอีก?”
เหอเจียทำหน้าเอือม “หาเงินง่ายนักก็ลองไปทำดูสิ”
“ฮิ ๆ ฉันจะมีฝีมือขนาดนั้นได้ยังไง พี่เฟิงเก่งกว่าเยอะ”
ฉินเฟิงยิ้มอย่างได้ใจ “รู้ก็ดีแล้ว” เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ
วางถ้วยชาลงแล้วบอกว่า “ถ้ามีใครเอาเงินชดเชยมาส่งตอนฉันไม่อยู่ พวกเธอก็รับไว้ก่อน”
“ได้”
เรื่องที่หวังเสี่ยวเฉียงเจอแพร่กระจายออกไปตั้งแต่วันนั้น
“สืบมาแน่ชัดแล้ว หัวหน้าฉินจากโรงงานเหล็กกล้าซ้อมเขาก่อน จากนั้นก็ถูกจับไปที่แผนกรักษาความปลอดภัย แล้วโดนซ้อมอีกพักใหญ่
สุดท้ายพ่อเขาต้องออกหน้า จ่ายเงินให้หัวหน้าฉิน 1,000 หยวน ถึงไถ่ตัวออกมาได้”
“หัวหน้าฝ่ายพัสดุของโรงงานเหล็กกล้าโหดชะมัด ซ้อมหวังเสี่ยวเฉียงจนต้องคุกเข่าร้องเรียกพ่อ สุดท้ายยังต้องจ่ายเงินก้อนโตถึงได้กลับไป”