ฉินเฟิงทิ้งไก่กับกระต่ายตากแห้งไว้ให้ต้าหวังและเอ้อร์หวังจำนวนมาก เนื้อสดธรรมดาเก็บไว้ได้ไม่นาน
“เฝ้าบ้านให้ดีนะ ฉันจะออกไปสักสองสามวัน”
“โฮ่ง ๆ~”
ฉินเฟิงขี่จักรยานมาจนถึงหมู่บ้านไป๋สือ
หลิวเหล่าเมินเพิ่งกินมื้อเย็นเสร็จ ดื่มเหล้าไปสองสามจอก กำลังจะขึ้นเตียงพักผ่อน ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากข้างนอก
“หัวหน้าหลิว!”
“หัวหน้าฉิน!”
หลิวเหล่าเมินรีบสวมรองเท้าแล้วออกจากบ้าน
“เป็นหัวหน้าฉินจริง ๆ ด้วย ทำไมดึกดื่นป่านนี้ถึงมาได้ล่ะ?”
“เฮ้อ ที่โรงงานมีงาน ฉันต้องเข้าป่าทั้งคืน จักรยานขอฝากไว้ที่นี่สักสองสามวันนะ”
“เป็นหัวหน้าเหนื่อยขนาดนี้เลยหรือ”
“ช่วยไม่ได้ ฉันไปก่อนล่ะ”
ฉินเฟิงยิ้มแล้วโยนบุหรี่หนึ่งซองให้ ก่อนมุ่งหน้าไปยังภูเขาด้านหลังหมู่บ้าน
หลิวเหล่าเมินถือบุหรี่ไว้ พลางส่ายหน้า
“เฮ้อ ความขยันขันแข็งของหัวหน้าฉินนี่ เทียบไม่ติดจริง ๆ”
พอขึ้นเขา ฉินเฟิงก็เร่งความเร็วทันที
ร่างของเขาพุ่งวูบไปตามป่าราวกับเงาผี
เลิ่งเซี่ยงเป่ยได้กลิ่นหอมอบอวลในห้อง รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
“อืม จุดอะไรไว้ในห้องหรือ?”
เลิ่งเยว่หนิงยิ้มเดินเข้าไปหา “คุณปู่ หนูจุดธูปปลุกสติค่ะ ช่วยให้สดชื่น บำรุงสมอง และทำให้นอนหลับดีขึ้น ทั้งยังไล่แมลงได้ด้วยนะคะ”
“ธูปปลุกสติ สมชื่อจริง ๆ แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นเยอะ”
“จริงหรือคะ ดูท่าจะได้ผลจริง ๆ หนูเอากลับมาสองมัด เดี๋ยวเอาไปวางไว้ในห้องหนังสือให้คุณปู่มัดหนึ่ง ปกติจุดสักดอกก็ได้ค่ะ”
เลิ่งเซี่ยงเป่ยพยักหน้าอย่างยินดี “ยังเป็นหลานสาวคนดีของปู่ที่รู้จักเอาใจปู่”