ชายหน้าดำเห็นว่ามีคนกล้ายุ่งเรื่องของเขา จึงจ้องชายหนุ่มที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
“ฮึ ที่แท้ก็แค่หนุ่มหน้าขาวนี่เอง พวกเรา ไปเล่นกับมันสักหน่อย”
ฉินเฟิงถือพัดพับไว้ในมือ “ฉันไม่อยากพูดซ้ำ”
ชายหน้าดำเห็นเขาวางท่าอวดดี ก็โบกมือสั่ง “อัดมัน!”
ชายสามคนที่ตามมาด้วยกันเดินล้อมเข้ามาอย่างมุ่งร้าย
“หึ ๆ ไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่แต่งตัวดีไม่เบา คงมีเงินไม่น้อย”
“พอดีเลย เอามาแบ่งพวกเราสักหน่อย”
หญิงคนนั้นร้องขึ้นว่า “ฉันยกของให้พวกคุณ อย่าทำร้ายสหายหนุ่มคนนี้เลย”
“โอ้โฮ~ นี่หลงหนุ่มหน้าขาวเข้าแล้วสินะ”
“ข้าเกลียดไอ้หนุ่มหน้าขาวที่สุด วันนี้จะกรีดหน้าแกสักสองสามแผล” พูดจบก็ชักมีดสั้นออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่
หญิงคนนั้นตกใจจนกอดลูกชายไว้ ไม่ให้เขามอง
คนอื่น ๆ ในห้องโดยสารต่างพากันถอยหลบไปด้านข้าง
ฉินเฟิงยกพัดพับขึ้นเคาะชายที่พุ่งเข้ามาเพียงครั้งเดียว อีกฝ่ายก็ล้มลงหมดสติ ยังไม่ทันที่อีกสามคนจะตั้งตัวได้
“เพียะ ๆ ๆ~” ไม่กี่ทีจัดการจนหมด
เขาก้มลงหยิบแผ่นแป้งจากมือชายหน้าดำ แล้วเดินไปหาหนูน้อย “เอาไป”
หญิงคนนั้นเห็นว่าเขาจัดการทุกอย่างได้ง่ายดาย ก็เอ่ยขอบคุณด้วยสีหน้าซาบซึ้ง “ขอบคุณนะสหายหนุ่ม เสี่ยวเฉียง รีบขอบคุณคุณอาสิ”
“ขอบคุณครับคุณอา”
เด็กชายรับแผ่นแป้งไปอย่างตื่นเต้น มองชายหนุ่มตรงหน้า
มีคนหลายคนเดินเข้ามาจากด้านนอก
พวกนั้นคือหัวหน้าแก๊งลักลอบขนคนกับลูกน้องหลายคน
ฉินเฟิงลุกขึ้นยืน “ยกพวกนี้ออกไป เปลี่ยนที่เสีย จะได้ไม่ไปหาเรื่องคนอื่นอีก”
“ครับ ๆ รีบย้ายออกไปเร็ว”