ฟางฉี่เซียวเห็นฉินเฟิงปฏิเสธ ก็เผยรอยยิ้มออกมา
อีกฝ่ายยอมรับคำเชิญทันที เขาคงต้องพิจารณาให้ดี แต่ฉินเฟิงกลับปฏิเสธโดยไม่แม้แต่จะคิด แสดงว่าเขามองคนไม่ผิดจริง ๆ
“ฉินเฟิง คนที่มีฝีมือยิ่งสูงก็ยิ่งมีทิฐิ คนที่ยังถ่อมตัวได้เหมือนนายมีไม่มาก ฉันเองก็จนปัญญา ฝากเรื่องนี้ให้คนอื่นจัดการก็ไม่วางใจจริง ๆ”
ฟางฉี่เซียวรินน้ำ “ผู้บังคับบัญชามองนายไว้สูงมาก ไม่ว่าจะนิสัยหรือฝีมือ นายก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด”
ฉินเฟิงแอบบ่นในใจ
นิสัยบ้าบออะไรกัน คนที่หาเรื่องฉันแทบจะไปเกิดใหม่กันหมดแล้ว ถ้าไม่ติดสถานะนี้ คงตายกันมากกว่านี้อีก
เขาโบกมือ “เหล่าฟาง รีบเลิกคิดเรื่องนี้เสียเถอะ ต่อไปถ้าคัดเลือกคนได้แล้ว ฉันว่างเมื่อไรก็แวะไปดูได้ แต่อย่ามาให้ฉันจัดการ”
ฟางฉี่เซียวตาเป็นประกาย “แค่นี้ก็พอแล้ว! นายแวะไปดูบ้างยามว่าง จะได้ทำให้พวกเขารู้ว่ายังมีคนเก่งกว่าอยู่”
“ต่อไปฉันอยากให้คนที่ผ่านการคัดเลือกจากแต่ละพื้นที่มาดูว่านายสำแดงอานุภาพสังหารสัตว์ดุร้ายใต้ดินอย่างไร”
ฉินเฟิงเข้าใจว่าอีกฝ่ายทำเช่นนี้เพื่อป้องกันไม่ให้ใครหยิ่งผยองเมื่อแข็งแกร่งขึ้น
คราวนี้เขาไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ ถึงตอนนั้นต้องใช้คนไม่น้อยจัดการซากศพ นายจัดการได้เลย เตรียมพร้อมเมื่อไร พวกเราก็ออกเดินทางไปกวาดล้างกัน”
“ดี!”
ฟางฉี่เซียวเห็นอีกฝ่ายตอบรับอย่างง่ายดายก็ยิ่งดีใจ
หน่วยงานของพวกเขาคราวนี้ได้สมบัติล้ำค่ามาจริง ๆ เมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เขาก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาเล็กน้อย