ฉินเฟิงสูบบุหรี่เข้าไปลึก ๆ ก่อนพูดว่า “พักอยู่ตรงนี้เถอะ ฉันไปที่สำนักงานก่อน”
หลิวหลานฝืนลุกขึ้นนั่ง “ฉันไม่เป็นไร ถ้าไม่กลับไปเดี๋ยวคนอื่นก็พูดเอา”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะบอกว่าเธอกำลังเก็บกวาดอยู่ที่นี่ พักสักหน่อยแล้วค่อยกลับก็ได้”
ฉินเฟิงตบเบาะหนา ๆ ของเธอเบา ๆ แล้วหัวเราะพลางเดินออกไป
หลิวหลานกำลังนั่งคิดบัญชีอยู่ในห้องการเงิน พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้าขึ้นมอง
เธอลุกขึ้นด้วยความดีใจ “ฉินเฟิง คุณกลับมาแล้ว”
“กลับมาแล้ว ช่วงสองสามวันนี้ปรับตัวได้ไหม”
“ได้ค่ะ พี่หวังสอนฉันตั้งหลายอย่าง”
ฉินเฟิงหยิบเมล็ดแตงโมออกมาจากกระเป๋า “พี่หวัง กินเมล็ดแตงโมไหมครับ”
หญิงวัยกลางคนในห้องหัวเราะแล้วพูดว่า “หลิวหลานฉลาดมาก พอเธอมาช่วย ฉันก็เบาแรงไปเยอะเลย”
“งั้นก็ดีเลย พวกคุณทำงานต่อเถอะ ผมไปก่อนนะ”
ฉินเฟิงยิ้มพลางพูด ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
เหยียนหนิงนั่งอยู่ในสำนักงาน พอเห็นเขาเข้ามาก็ถามว่า “จัดการเรื่องเรียบร้อยแล้วหรือ”
“เรียบร้อยแล้ว ช่วงสองสามวันนี้ที่ทำงานไม่มีอะไรใช่ไหม”
เหยียนหนิงลุกขึ้นมานั่งบนตักเขา “สองสามวันนี้ดีมาก ผู้คนชมเกสต์เฮาส์ของเรากันเยอะเลย รีบเล่ามาสิว่าขั้นต่อไปจะทำอะไร”
“ยังไม่ต้องรีบร้อนทำขั้นต่อไป อีกอย่างตอนนี้ก็ยังไม่เหมาะด้วย
ชื่อเสียงของเกสต์เฮาส์แพร่ออกไปแล้ว ไม่แน่ว่าต่อไปจะมีคนอิจฉา ขอแค่รักษาสภาพแบบนี้ไว้ก็พอ ที่เหลือค่อยดูสถานการณ์กัน”
เหยียนหนิงได้ยินแล้วพยักหน้า “อืม คุณพูดถูก งั้นก็รักษาสภาพตอนนี้ไว้ก่อน”