เจ้าหน้าที่มองหน้าจอพลางตะโกนว่า “พลังของมังกรเทพเริ่มลดลงแล้ว ส่วนพลังของเจียวหลงยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”
“อะไรนะ!”
หลี่ซิวหย่วนตกใจ ถามว่า “หัวหน้าทีมเจียง ยังมีศาสตราวิเศษอีกไหม?”
“ยังมีอีกชิ้น”
“ใช้เลย!”
เจียงอี้รู้ว่าไม่ใช่เวลาลังเล จึงหยิบไม้แกะสลักรูปเสือชิ้นสุดท้ายออกมา แล้วขว้างไปอีกครั้ง
“กำราบมารร้าย!”
“โฮก!”
เสือขาวตัวมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคำรามก้องก่อนเข้าร่วมการต่อสู้
บาดแผลบนตัวเจียวหลงเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“ตูม!”
ภูเขาถล่ม แผ่นดินแยก
เจียวหลงหลุดพ้นจากพันธนาการโดยสมบูรณ์ พุ่งทะยานขึ้นฟ้า แหงนหน้าคำรามก้อง โดยไม่สนใจการโจมตีของเสือขาว มันอ้าปากกัดมังกรเทพไว้แน่น
พลังของมังกรเทพหมดสิ้น มันส่งเสียงคำรามอย่างไม่ยินยอม ก่อนจะหายวับไป
เมื่อเอาชนะมังกรเทพได้ เจียวหลงก็ส่งเสียงร้องอย่างฮึกเหิม แล้วเข้าพัวพันต่อสู้กับเสือขาว
หลี่ซิวหย่วนกับพวกมองเจียวหลงที่ยิ่งสู้ยิ่งห้าว พลางตะโกนเสียงดังว่า “ยิงได้!”
กองทหารที่ประจำการอยู่ได้รับคำสั่ง จึงระดมยิงกระสุนปืนใหญ่ใส่เจียวหลงทีละนัด
เสือขาวกัดเจียวหลงไว้ ไม่ปล่อยให้มันหนีไปไหน
“ตูมสนั่น!”
เสียงระเบิดรุนแรงดังขึ้น
เครื่องบินรบหลายลำบินมาถึงที่เกิดเหตุ
แม้ภาพของทั้งสองฝ่ายที่กำลังต่อสู้กันจะทำให้พวกเขาสะเทือนใจ แต่ก็ยังเล็งไปที่เจียวหลงแล้วกดปุ่มยิง
เจียวหลงถูกโจมตีระลอกแล้วระลอกเล่าจนโกรธเกรี้ยว
มันทะยานขึ้นฟ้า เตรียมซัดเครื่องบินรบให้ร่วงลงมา
เสือขาวกัดหางงูของมันไว้ แล้วเหวี่ยงไปมา
หลี่ซิวหย่วนกับพวกมองเจียวหลงที่ถูกขีปนาวุธถล่มแต่ยังไม่ตาย สีหน้าของทุกคนพลันย่ำแย่
พวกเขาไม่คิดเลยว่าสิ่งมีชีวิตระดับเอสเอสจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แม้แต่ขีปนาวุธก็ยังสังหารมันไม่ได้ในทันที