ฉินเฟิงกลับถึงบ้านแล้วจึงเข้าไปตรวจดูมิติฟาร์ม
ต้นท้อถูกจัดให้ไปปลูกบนยอดเขาโดยอัตโนมัติ
เมื่อได้รับแสงแดด ใบไม้ก็ไหวเอนอย่างร่าเริง
ฉินเฟิงได้รับข้อมูลตอบกลับเข้ามาในหัว
“ท้อเซียนพันปี” จะออกดอกทุก 100 ปี ติดผลทุก 100 ปี และสุกทุก 100 ปี แต่ละครั้งให้ผล 99 ผล เมื่อกินแล้วจะมีอายุยืนขึ้น 60 ปี โดยไม่มีผลข้างเคียง
ดวงตาฉินเฟิงเป็นประกาย
“ดี!”
“ฮ่า ๆ!”
ฉินเฟิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เขาพยายามหาวิธีเพิ่มอายุขัยให้บรรดาผู้หญิงของตัวเองมาโดยตลอด ตอนนี้กลับมีสมบัติล้ำค่าส่งมาให้ถึงที่
สามร้อยปีกว่าจะสุกไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย ในมิติฟาร์มใช้เวลาเพียง 30 ปีเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้มันติดผลแล้ว อย่างมากอีกไม่กี่ปี ผลทั้ง 99 ผลก็จะสุก
มีมากพอให้คนในครอบครัวของเขากิน
ฉินเฟิงปิดกั้นบริเวณรอบต้นท้อไว้ ป้องกันไม่ให้สัตว์มาทำลาย เพราะนี่ล้วนเป็นของล้ำค่า
เขาสั่งการฟาร์มว่าเมื่อผลสุกแล้ว ให้เก็บเข้าคลังเก็บของหยุดเวลา
เขายังไม่รู้เลยว่า ทันทีที่ตัวเองจากไป ผู้คนมากมายก็รวมตัวกันอยู่ในถ้ำใต้ดิน
ชายชราหลายคนมองตำแหน่งเดิมของต้นท้อด้วยสีหน้าแปรเปลี่ยน
เบื้องหลังพวกเขามีเหล่าศิษย์ติดตามมาด้วยกลุ่มหนึ่ง
ชายชราคนหนึ่งหันไปถามว่า “ศิษย์พี่ หรือว่าต้นท้อจะเดินจากไปเองจริง ๆ?”
ชายชราที่อยู่ตรงกลางขยับนิ้วนับคำนวณอยู่นาน ก่อนส่ายหน้าถอนใจ “ทุกอย่างพร่าเลือน สมบัติล้ำค่านี้หมดวาสนากับพวกเราแล้วจริง ๆ”
ชายชราอีกคนเอ่ยขึ้นว่า “จะส่งศิษย์ออกไปตามหาหรือไม่?”
“ช่างเถอะ หมดวาสนากันแล้ว หากมีวาสนา วันหน้าก็ย่อมได้พบกันเอง การข้องเกี่ยวกับเรื่องทางโลกมากเกินไปไม่เป็นผลดีต่อพวกเรา กลับกันเถอะ”
ฉินเฟิงออกจากมิติฟาร์มด้วยสีหน้าเบิกบาน หยิบซิการ์มาจุดสูบ