ฉินเฟิงจิบชาไปคำหนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตู
“เข้ามา”
เหยียนหนิงผลักประตูเข้ามา “หัวหน้าฉิน ฉันไม่ได้มารบกวนเวลาพักผ่อนใช่ไหมคะ”
ฉินเฟิงลุกขึ้นต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “ไม่เลย ผู้อำนวยการเหยียนนั่งก่อน ผมชงชาให้”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เมื่อครู่ฉันเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการตู้ เขาบอกว่าอีกไม่กี่วันจะมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งมาเยือน เลยถามว่าพอจะจัดซื้ออุ้งเท้าหมีมาสักข้างได้ไหม”
ฉินเฟิงได้ยินดังนั้นก็ไปนั่งลงบนเก้าอี้ จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ “โรงแรมรับรองเคยทำเมนูนี้ไหมครับ”
เหยียนหนิงดูเก้อเขินเล็กน้อย “ก่อนหน้านี้คิดจะทำค่ะ แต่จัดซื้อกลับมาไม่ได้สักที เห็นว่าหัวหน้าฉินเก่งกาจ เลยอยากลองถามดูว่าพอจะมีวิธีไหม”
“เรื่องซื้ออุ้งเท้าหมีกลับมายังไม่ต้องพูดถึง แค่วิธีทำก็มีรายละเอียดมากแล้ว ตอนนี้มีเพียงพ่อครัวใหญ่คนหนึ่งที่หอหมิงเยว่ในเมืองหลวงเท่านั้นที่ทำเป็น
ถ้าจัดการไม่ดี ไม่ใช่แค่ทำของเสียเปล่า แต่ยังเป็นการไม่ให้เกียรติผู้ใหญ่ด้วย โรงแรมรับรองเองก็อาจได้รับผลกระทบหนัก”
เหยียนหนิงลูบผมสลวยข้างหู “ฉันคิดถึงเรื่องนี้ไว้แล้วค่ะ ถึงตอนนั้นจะเชิญพ่อครัวใหญ่มาจัดการ จะปล่อยของดี ๆ ให้เสียเปล่าไม่ได้”
ฉินเฟิงสูบบุหรี่ไปคำหนึ่ง “นายพรานเข้าป่าไปล่าหมีเสี่ยงอันตรายมาก แถมใช่ว่าจะเจอกันบ่อย ๆ ถ้าราคาไม่ดีพอ พวกเขาก็อาจไม่ขายให้เรา”
“50 หยวนค่ะ ขอแค่อุ้งเท้าหน้าข้างเดียวก็พอ”
ฉินเฟิงยิ้ม “หอหมิงเยว่ขายอุ้งเท้าหมีนึ่งในราคา 50 หยวน คราวนี้ผู้อำนวยการเหยียนทุ่มทุนไม่น้อยเลยนะครับ”
“ไม่เท่าไรหรอกค่ะ ช่วงนี้อากาศไม่เหมาะกับการเก็บรักษา”
เหยียนหนิงกะพริบตาปริบ ๆ ขนตายาวพลิ้วไหว “หัวหน้าฉินคงไม่ปฏิเสธไม่ช่วยหรอกใช่ไหมคะ”