เช้าวันถัดมา ฝนปรอยลงมา
อากาศอบอ้าวพลันเย็นสบายขึ้นเล็กน้อย
ฉินเฟิงตื่นขึ้นมายืดเส้นยืดสาย
จากนั้นจึงส่งจิตเข้าไปตรวจดูฟาร์ม
เห็นยาเม็ดสีขาวราวหิมะหลายเม็ดหลอมเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เขาหยิบออกมาหนึ่งเม็ดแล้วดมดู กลิ่นเหมือนกับที่ได้จากรางวัลของระบบไม่มีผิด
“ดีเลย ตั้ง 1,000 เม็ด ใช้ได้นานแน่”
ฉินเฟิงไม่มีขวดยามากพอ จึงเก็บยาเข้าคลังไว้ก่อน
หลังล้างหน้าแปรงฟัน เขาก็ไปที่ห้องอาหาร
หลิวเจวียนสวมชุดนอนบางเบานั่งอยู่ในห้องอาหาร ท่าทางยังงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่น
เธอปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วัน
พอเห็นเข้า ฉินเฟิงก็แหย่ว่า “ถ้ายังนอนไม่พอก็กลับไปนอนต่อสิ”
“อยู่โรงเรียนจนชินแล้ว กินข้าวเสร็จค่อยกลับไปนอนชดเชยค่ะ” เธอตอบพลางส่งยิ้มน่ารักให้เขา
ฉินเฟิงยิ้ม “ได้สิ กินข้าวกันเถอะ”
เขาละสายตาจากภาพงดงามตรงหน้าอกของอีกฝ่าย
โตขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้จักใส่เสื้อชั้นในอีก
แน่นอนว่าได้แต่คิดในใจเท่านั้น
หน้าตาของหลิวเจวียนสวยไม่แพ้เลิ่งเยว่หนิงกับเฉียนหลิงเลย ไม่รู้ต่อไปจะไปตกเป็นของใคร
จางตันกับคนอื่น ๆ ฝึกเสร็จแล้วก็เข้ามาที่ห้องอาหาร
ฉินเฟิงกินข้าวเสร็จ นั่งคุยกับพวกเธอครู่หนึ่งแล้วจึงไปห้องหนังสือ
เขาหยิบชาตรัสรู้ออกมาชง
จากนั้นส่งจิตเชื่อมต่อกับระบบเพื่อเช็กอิน
【ติ๊ง~ เช็กอินรายเดือนสำเร็จ ยินดีกับเจ้าบ้านที่ได้รับยาเลื่อนขั้น 1 ขวด, วิชาคัดอักษรระดับปรมาจารย์ และสูตรการผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป】
ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาในสมองทีละระลอก
ล้วนเป็นวิธีการเขียนอักษรด้วยลายมือรูปแบบต่าง ๆ รวมถึงความเข้าใจในการเขียนตัวอักษร