ฉินเฟิงเดินวนดูรอบ ๆ เรือนรับรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลับไปที่สำนักงาน
หลิวหลานถือเอกสารมาหาเขาเพื่อให้เซ็นชื่อ
“พี่เฟิง เอกสารพวกนี้ต้องให้พี่เซ็นค่ะ”
ฉินเฟิงรับมาอ่านคร่าว ๆ แล้วลงชื่อของตัวเองทันที
“ได้สิ แล้วสุขภาพคุณย่าของเธอเป็นยังไงบ้าง?”
“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ร่างกายมีเรี่ยวแรงขึ้น ทุกวันทำกับข้าวกับเก็บกวาดบ้านเองได้ แถมยังดูสดชื่นมากด้วย”
ฉินเฟิงพยักหน้า “ดีแล้วล่ะ ถ้ามีเรื่องอะไรต่อจากนี้ก็บอกฉันได้ทุกเมื่อ”
“ค่ะ หนูรู้แล้ว คุณย่าถามถึงพี่บ่อย ๆ ด้วย หนูบอกว่าพี่ยุ่งกับงาน คุณย่ายังฝากให้พี่ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ”
ฉินเฟิงยิ้ม “อีกสักพักฉันจะไปเยี่ยมท่าน”
หลิวหลานยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนถือเอกสารเดินออกไป
ฉินเฟิงนั่งดื่มชาในสำนักงานอยู่หลายถ้วย พอดูเวลาก็ออกจากเรือนรับรอง
เขาเดินทางไปจนถึงถนนขายของเก่า
หลิวถงได้ยินเสียงเคาะประตูจึงเดินออกมา
“ใครคะ?”
“ฉันเอง”
พอได้ยินเสียงคนรัก เธอก็รีบวิ่งไปเปิดประตูอย่างดีใจ
......
หลิวถงเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของคนรัก ใบหน้าเปี่ยมสุข
ฉินเฟิงจูบเธอเบา ๆ “เพิ่งกินไปครั้งเดียวยังไม่อิ่มอีกหรือ?”
“น่าหมั่นไส้จัง พี่ไม่มาหลายวันแล้ว หนูคิดถึงพี่นี่นา”
ฉินเฟิงบีบหน้าอกอวบอิ่มของเธอเบา ๆ “ช่วงนี้อยู่บ้านเป็นยังไงบ้าง?”
หลิวถงซุกตัวในอ้อมแขนเขา ก่อนขยับหาท่าที่สบาย “อืม ดีค่ะ ทุกวันก็เก็บกวาดบ้านบ้าง อ่านหนังสือบ้าง”
นิสัยของเธอเป็นแบบนี้อยู่แล้ว ไม่ชอบออกไปไหนมาไหน ขอแค่ได้อยู่บ้านเงียบ ๆ ทำสิ่งที่ชอบในแต่ละวัน เธอก็รู้สึกพอใจมากแล้ว