เฉินต้าจวินมาที่ลานบ้านในตอนกลางคืน
“เจ้านาย ช่วงนี้ที่อื่นคึกคักกันมาก โกดังของผู้ค้าส่งหลายรายถูกวางเพลิง หน่วยรักษาความสงบก็เข้ามาสืบสวนแล้วครับ”
ฉินเฟิงจิบชา “ทางนายเป็นยังไงบ้าง?”
“ผมก็เจอคนคอยจับตาดูเหมือนกัน แต่จัดคนไว้ 50 คนคอยเฝ้าแล้ว ไม่มีใครลอบเข้าไปได้หรอกครับ”
ฉินเฟิงมองเขา “คนตั้งเยอะ ที่นั่นจะจุไหวหรือ?”
เฉินต้าจวินเกาหัว “ผมเช่าบ้านแถว ๆ นั้นไว้หลายหลังครับ มีคนอยู่เวรทุกวัน ถ้ามีอะไรผิดปกติก็เรียกรวมตัวกันได้ทันที”
“อืม ต่อไปก็เช่าบ้านไว้อีกสักสองสามหลังในเขตอื่นด้วย เผื่อทางนั้นเกิดปัญหาขึ้นมา”
“ได้ครับ กลับไปผมจะจัดการเลย”
“จริงสิ เจ้านาย มีคนคอยสืบถามเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราอยู่เรื่อย ๆ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ผมก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหลอกพวกนั้นไปหมดแล้ว
ตอนนี้พวกนั้นเกรงบารมีของเจ้านาย เลยยังไม่กล้าทำอะไรครับ”
ฉินเฟิงรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วเฉินต้าจวินกับพวกคงถูกเพ่งเล็ง ยิ่งถ้าคนพวกนั้นเริ่มก่อเรื่อง ก็อาจทำให้เบื้องบนหันมาสนใจได้ง่าย
แต่ตอนนี้ยังไม่มีปัญหาอะไร อย่างไรเสียพวกเขาก็ไปรับซื้อของตามหมู่บ้านรอบ ๆ ขอแค่ไม่มีใครตรวจสอบจำนวนที่รับซื้ออย่างละเอียดก็ไม่เป็นไร
“อืม ต่อไปก็ระวังตัวหน่อย พอถึงสิ้นปีแจกโบนัสคนละ 100 หยวน”
“เจ้านาย ให้เยอะไปหรือเปล่าครับ?”
“ไม่เยอะหรอก คนที่ตามนายก็เพราะอยากหาเงิน ถ้าไม่เห็นเงิน ใครจะยอมเสี่ยงชีวิตให้นายล่ะ”
“ครับ!”
......
วันขึ้นปีใหม่วันที่ 1 เดือนแรกของปี 1982
ฉินเฟิงตื่นขึ้นมาแล้วได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะจากข้างนอก จึงเข้าไปในฟาร์มเพื่อล้างหน้าแปรงฟันและจัดการธุระส่วนตัว