ฉินเฟิงยังไม่รีบกลับ ตอนเที่ยงเขากินข้าวที่เกสต์เฮาส์ แล้วนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างในห้องทำงาน
มื้อกลางวันวันนี้มีแขกสามโต๊ะ โต๊ะหนึ่งเป็นคนจากโรงงาน ส่วนอีกสองโต๊ะเป็นคนจากโรงงานอื่น
“ก๊อก ๆ ๆ~”
“เข้ามา”
เหยียนหนิงผลักประตูเข้ามาในห้อง
“หัวหน้าฉิน วันนี้แขกทุกคนพอใจกับเกสต์เฮาส์ของเรามากค่ะ บอกว่าถ้าไปร้านอาหารข้างนอก คงไม่ได้กินของป่าพวกนี้”
ฉินเฟิงเห็นเธอมีสีหน้าดีใจ จึงเอ่ยว่า “หัวหน้าเหยียน ต่อไปคงจะบอกผมว่าเราต้องจัดซื้อของอีกแล้วสินะ?”
เหยียนหนิงเท้าสองมือกับโต๊ะ ยิ้มหวานพลางมองเขา “คุณนี่ฉลาดจริง ๆ”
ฉินเฟิงกลอกตา
“ฮิ ๆ~”
เหยียนหนิงยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ “เรื่องแค่นี้คงทำให้คุณลำบากไม่ได้หรอก” พูดจบก็หยิบรายการแผ่นหนึ่งออกมา
ฉินเฟิงกวาดตามอง มีแพะภูเขา เต่า งู และไก่ป่า
“คุณนี่ไม่ทำให้ผมลำบากจริง ๆ ด้วย”
“ฉันก็บอกแล้วไงว่าทำอะไรคุณไม่ได้หรอก”
ฉินเฟิงเห็นท่าทางซุกซนของเธอ จึงเอื้อมมือคว้าแขนแล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอด
“อ๊ะ~”
เหยียนหนิงหน้าแดงวาบ “อย่า...อย่าแกล้งสิ”
ฉินเฟิงจูบเธอทีหนึ่ง “เห็นแก่หน้าคุณ พรุ่งนี้ผมจะเอาของมาให้”
เหยียนหนิงตีเขาเบา ๆ “คราวหน้าทำแบบนี้อีก ฉันจะร้องเรียกคนแล้วนะ”
พอได้ยินเช่นนั้น ฉินเฟิงก็ลุกขึ้นรวบเธอเข้ากอด แล้วจูบลงไปทันที
“อื้อ ๆ~”
เหยียนหนิงโอบคอเขาไว้แน่น ก่อนจะจูบตอบอย่างเร่าร้อน
ไม่รู้ว่าประตูห้องทำงานถูกล็อกจากด้านในตั้งแต่เมื่อไร
......
ฉินเฟิงสูบบุหรี่เข้าไปลึก ๆ แล้วตบหญิงงามในอ้อมแขนเบา ๆ “ถ้าคุณอยากพิสูจน์ตัวเอง จะพึ่งแต่ของป่าพวกนี้อย่างเดียวไม่ได้ ลองปรับเรื่องบริการกับรสชาติอาหารดูสิ