ชายหนุ่มที่เป็นหัวโจกกระตุกขาไปมา “พ่อฉันคือ...”
ฉินเฟิงถีบออกไปเต็มแรง
“ปัง!”
“ฉันไม่ใช่พ่อแกเสียหน่อย ยังจะมาทำบ้าอะไรใส่ฉันอีก”
อีกสองคนชะงัก ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็โดนชกเข้าที่หน้าอย่างแรงจนกระแทกลงกับพื้น
“ปัง!” ทั้งสองหมดสติไปทันที
ฉินเฟิงขยับมือไปมา “โทรแจ้งแผนกรักษาความปลอดภัย ให้ขังพวกนี้ไว้ สั่งสอนให้จำขึ้นใจ”
นี่เป็นครั้งแรกที่เหอเจียเห็นฉินเฟิงลงมือ เมื่อครู่เธอตกใจอยู่เหมือนกัน พอได้ยินเขาพูดก็รับคำ ก่อนวิ่งเข้าไปโทรศัพท์ในห้อง
พนักงานบริการได้ยินเสียงเอะอะจึงเดินมาดู พอเห็นคนสามคนนอนอยู่บนพื้นก็พากันซุบซิบ
“เพิ่งเคยเห็นหัวหน้าโมโหเป็นครั้งแรก”
“ฉันก็เหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าหัวหน้าฉินจะเก่งขนาดนี้”
“สมชายชาตรีจริง ๆ”
“พวกเธอเห็นไหมว่าเขาลงมือยังไง”
จ้าวเฟย หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัย พาคนวิ่งมาถึง
“หัวหน้าฉิน เกิดอะไรขึ้นครับ”
“สามคนนี้ไม่รู้ว่าเป็นใคร มาที่บ้านรับรองแล้วลวนลามพนักงานหญิง พาตัวกลับไปจัดการให้ดี ใครจะมาขอร้องก็ให้ไปหาฉัน”
“ครับ!”
จ้าวเฟยโบกมือ
เจ้าหน้าที่แผนกรักษาความปลอดภัยหามคนหมดสติทั้งสามออกไปทันที
ดวงตาเฉียวหร่านเป็นประกาย “หัวหน้าฉิน คุณเท่มากเลย!”
เมื่อครู่เธอหลงเสน่ห์ชายคนนี้เข้าให้แล้ว ท่วงท่าคล่องแคล่วเด็ดขาด เพียงไม่กี่ทีก็จัดการอีกฝ่ายจนราบคาบ
ฉินเฟิงยิ้มแล้วกลับไปที่ห้องทำงาน
เหอเจียกับคนอื่น ๆ เดินตามเข้าไป
“จะมีเรื่องหรือเปล่าคะ”
“จะมีเรื่องอะไร ถ้าไม่กลัวตีพวกมันตาย ป่านนี้คงซัดไปอีกหลายทีแล้ว”