จางเจี้ยนกั๋วส่งพวกลูกพี่ลูกน้องกลับไป แล้วเล่าเรื่องราวให้ลุงใหญ่ฟังคร่าว ๆ ก่อนจะไปเตรียมของเซ่นไหว้
ฉินเฟิงออกวิ่งไปนอกภูเขาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง มุ่งตรงไปยังเชิงเขานอกเมืองอย่างไม่รอช้า
ระหว่างทางผ่านหมู่บ้านชมจันทร์ เขาจงใจแวะไปดูที่พักของเหล่าปัญญาชนที่ถูกส่งมาชนบท
เห็นว่าพวกเขาออกไปแล้ว จึงไม่ได้หยุดอยู่ต่อ วิ่งต่อไปจนถึงเชิงเขา
จากนั้นก็หาที่นั่งรอ
ฟ้าเพิ่งสาง จางเจี้ยนกั๋วก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาถึง
ฉินเฟิงรีบเดินเข้าไปหา
“พี่เจี้ยนกั๋ว”
“มาถึงแต่เช้าเลยหรือ?”
“ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”
จางเจี้ยนกั๋วไม่ได้ถามอะไรต่อ เขายกของลงมา
“ซื้อมาให้ครบแล้ว กระดาษนี่ซื้อมาเยอะที่สุด”
“เท่าไรครับ เดี๋ยวผมจ่ายให้”
“พูดเรื่องเงินทำไมกัน พี่เป็นพี่ชาย จัดการเรื่องแค่นี้ ยังจะเอาเงินจากนายอีกหรือ”
ฉินเฟิงหยิบเงิน 20 หยวนออกมา “ไม่เหมือนกันครับ ต้องทำด้วยใจจริงถึงจะศักดิ์สิทธิ์”
จางเจี้ยนกั๋วได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ได้ งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วกัน ต่อไปมีเรื่องอะไรก็ไปหาพี่ที่สถานีรักษาความสงบได้”
“ครับ พี่เจี้ยนกั๋ว ผมไปก่อนนะ”
ฉินเฟิงแบกของแล้วหันหลังเดินขึ้นเขา
จางเจี้ยนกั๋วมองแผ่นหลังของเขา จนอีกฝ่ายลับสายตาไปแล้วจึงหันกลับไปขี่มอเตอร์ไซค์จากไป
เมื่อเข้าไปในภูเขาแล้ว ฉินเฟิงก็ยังไม่รีบไปไหว้สุสาน
ตอนกลางวันมีชาวบ้านขึ้นเขากันมาก เขาจึงเตรียมจะไปตอนกลางดึก
เขาหยุดพักในบริเวณที่ห่างจากหมู่บ้านไปสิบกว่าลี้
ฉินเฟิงหาที่เปลี่ยวแห่งหนึ่งนั่งลง
“เช็กอิน”
【ติ๊ง~ เช็กอินสำเร็จ ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับแอปเปิล สาลี่ และแตงโม อย่างละ 10 ชั่ง พร้อมถุงยางอนามัย 10 กล่อง】