ฉินเฟิงเอนพิงหัวเตียง มือข้างหนึ่งลูบไล้ไปตามร่างของชุ่ยจู๋
เสียงแจ้งเตือนว่าพันธนาการสำเร็จดังขึ้นในหัว
“น่าหมั่นไส้จริง ๆ ฉันมาหาถึงที่ ยังโดนคุณแกล้งอีก”
ฉินเฟิงยิ้ม ก่อนตบก้นงอนงามของเธอเบา ๆ “ผู้จัดการเฉียนให้เธอมาทำอะไรหรือ?”
ชุ่ยจู๋เอนซบอยู่ในอ้อมแขนเขา “ก็แค่มาถามไถ่สถานการณ์น่ะสิ อยากรู้ว่าพวกคุณทะเลาะกันหรือเปล่า”
“อืม เดี๋ยวเธอเอาเนื้อเสือกลับไปสัก 5 จินนะ”
“พวกคุณทะเลาะกันจริง ๆ เหรอ?”
ฉินเฟิงยิ้มแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
ชุ่ยจู๋พยักหน้า “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เธอนี่ไม่มีสมองจริง ๆ คิดว่าตัวเองสวยแล้วทุกคนต้องตามใจ สมควรแล้วล่ะ”
“ฮ่า ๆ ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับผู้จัดการเฉียนแล้วล่ะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าสาวงามเย็นชาคนนี้จะหนีรอดไปได้”
“คุณนี่โลภจริง ๆ คิดจะวางแผนกับผู้จัดการเฉียนด้วยใช่ไหม?”
ฉินเฟิงยกมุมปาก “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”
ชุ่ยจู๋จูบลงบนอกเขาเบา ๆ “ถ้ามีอะไรคืบหน้า ฉันจะรีบบอกคุณนะ”
ฉินเฟิงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา “จำเบอร์นี้ไว้ มีธุระก็โทรหาฉัน ไม่มีใครดักฟังได้หรอก”
ชุ่ยจู๋ท่องจำได้อย่างรวดเร็ว “จำได้แล้ว งั้นฉันกลับก่อนนะ อยู่นานเกินไปเดี๋ยวมีคนสงสัย”
ทั้งสองสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป
ฉินเฟิงจัดเนื้อเสือ 5 จินใส่ถุงให้เรียบร้อย
เขามองชุ่ยจู๋เดินจากไป ก่อนหันกลับเข้าบ้าน
ห้องทำงานผู้จัดการภัตตาคารเยว่ปิน
ชุ่ยจู๋หิ้วถุงเดินเข้ามา พลางเอ่ยอย่างดีใจว่า “ผู้จัดการ มีข่าวดีค่ะ”
เฉียนหลิงเห็นเธอกลับมา “นึกว่าเธอไม่คิดจะกลับมาแล้วเสียอีก”