เลิ่งเยว่ฉีปิดฝากล่อง «รีบเก็บเถอะ ไม่อย่างนั้นฉันคงอยากยกกลับไปตั้งไว้ที่บ้านแล้ว»
ฉินเฟิงยิ้มพลางเลื่อนกล่องไปให้ «ชอบก็ยกให้เธอแล้วกัน»
หวงอิงกับตู้เซวียนมองเขาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
ถึงพวกเธอจะไม่ค่อยมีความรู้ ก็ยังดูออกว่าบัวหิมะต้นนี้ไม่ใช่ของธรรมดา ยิ่งมีขนาดใหญ่ขนาดนี้ด้วย
เลิ่งเยว่ฉีหน้าแดง กวักมือทำทีว่าไม่ใส่ใจ «อยู่ดี ๆ ก็เอาของมาให้ ต้องมีแผนอะไรแน่»
«เฮ้ ไม่รู้จักเห็นน้ำใจคนอื่น ไม่เอาก็ช่าง» ฉินเฟิงพูดพลางวางกล่องทั้งสองลงบนชั้นข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
เห็นเขาทำตัวตามสบายเช่นนี้ เลิ่งเยว่ฉีก็ว่า «นายจะสบาย ๆ เกินไปแล้วนะ ถ้าโดนขโมยขึ้นมา ดูสิว่านายจะเสียดายไหม»
«จะเสียดายอะไร ของพวกนี้ไม่ได้เสียเงินซื้อสักหน่อย ถ้าซื้อมาด้วยเงินก็อาจจะเสียดายอยู่»
«เพื่อนนายใจป้ำเกินไปแล้วนะ คราวหน้าถ้ามีเพื่อนใจป้ำแบบนี้ แนะนำให้ฉันรู้จักบ้างสิ»
ฉินเฟิงพยักหน้าอย่างขบขัน «ได้ คราวหน้าจะแนะนำให้รู้จัก»
เลิ่งเยว่ฉีเหลือบดูเวลา «พวกเราควรกลับกันแล้วนะ แล้วชาล่ะ รีบเอามาให้เร็ว»
«ยังคิดถึงชาอยู่อีก»
ฉินเฟิงหยิบชาชั้นเลิศจากฟาร์มออกมาสองกล่อง «เอาไปสิ เป็นผู้หญิงแท้ ๆ ทำตัวเหมือนโจรสาวเลยนะ»
เลิ่งเยว่ฉีเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ «ฮึ คราวหน้ามีของดีเก็บไว้ให้คุณหนูคนนี้ด้วย»
พูดจบก็โบกมือ «ไปละ»
หวงอิงยิ้มพลางโบกมือ «พี่เฟิง แล้วเจอกันค่ะ»
«พี่เฟิง ไว้เจอกันคราวหน้านะคะ» ตู้เซวียนโบกมือพร้อมยิ้ม
«แล้วเจอกัน กลับไปก็ระวังตัวด้วย»
«รู้แล้ว»
เลิ่งเยว่ฉีกระโดดโลดเต้นออกไป