เหอเจียกับเฉียวหร่านมาถึงตรอกฟางหยวน เดินไปจนถึงนอกลานบ้านหลังในสุด ก็เห็นว่าประตูเปิดอยู่
“อยู่บ้านแน่ ๆ เข้าไปกันเถอะ”
ทั้งสองเดินเข้าไป
“โฮ่ง ๆ~”
ต้าหวังกับเอ้อร์หวังยืนอยู่ในลานบ้าน
ฉินเฟิงมองผ่านหน้าต่างห้องหนังสือ เห็นพวกเธอมาถึงแล้ว
“พวกเธอมาทำอะไรกันนะ ฉันออกไปดูก่อน”
หลิวหลานยิ้มให้ “อืม”
“พวกเธอมาทำอะไรกันหรือ?”
เฉียวหร่านมองเขาอย่างซุกซน “หัวหน้าฉิน สวัสดีปีใหม่นะคะ พวกเรามาหาคุณเล่นไง”
ฉินเฟิงยิ้มพลางโบกมือ “เรียกชื่อฉันก็พอ อยู่บ้านไม่ใช่ที่ทำงาน เข้ามาสิ”
หลิวหลานยิ้มแล้วพยักหน้า “ฉันไปชงชาเองค่ะ”
ฉินเฟิงแนะนำทุกคนให้รู้จักกัน “นี่หลิวหลานกับหลิวเจวียน หลิวหลานทำงานอยู่ฝ่ายการเงินของโรงแรมรับรอง ส่วนสองคนนี้เหอเจียกับเฉียวหร่าน ทำงานอยู่โรงงานเหล็กกล้า”
พวกเถาจื่อเริ่มไม่พอใจ “ยังไม่ได้แนะนำพวกเราเลยนะ”
“นั่นสิ”
ฉินเฟิงยิ้มพลางโบกมือ “พวกนี้เป็นแก๊งผลไม้สามสาว ทำงานอยู่ร้านค้าปลีกของย่านนี้”
“น่าหมั่นไส้จริง ฉันชื่อเถาจื่อ”
“ฉันชื่ออิงเถา”
“ฉันชื่อผิงกั่ว”
เหอเจียกับคนอื่น ๆ ได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมา
“คิก ๆ สวัสดีจ้ะ ชื่อของพวกเธอน่าสนใจจริง ๆ”
บ้านฉินเฟิงคึกคักขึ้นมาทันที
หลังจากผู้หญิงกลุ่มหนึ่งรู้จักกัน พวกเธอก็พูดคุยเจื้อยแจ้วไม่หยุด
ผู้หญิงสามคนก็มีเรื่องให้คุยกันไม่รู้จบ แล้วผู้หญิงตั้งมากมายขนาดนี้จะมีเรื่องคุยกันกี่เรื่องกันนะ
มื้อเที่ยงหลิวหลานกับพวกเธอเป็นคนทำอาหาร
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะกินข้าว
เฉียวหร่านตักกินโน่นคำนี้คำ “อื้ม อร่อยจังเลย”