จางต้าหมิงได้ยินแล้วก็มองเขาอย่างประหลาดใจ “ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ฉินเฟิงแทบกลั้นหัวเราะในใจไม่อยู่ แต่สีหน้ากลับพยักหน้ารับ “อืม ผมได้ยินเจ้าหน้าที่สวี่พูดมา หัวหน้าหลี่รับผิดชอบงานมาก เป็นที่เลื่องลือในสำนักงานเขตเลย”
จางต้าหมิงเกาหัว “งั้นก็ช่างเถอะ เดิมทีฉันยังคิดว่าจะอาศัยบารมีน้องชายไปทำความคุ้นหน้าคุ้นตาสักหน่อย”
“ช่วยพี่จางไม่ได้จริง ๆ ผมขอโทษด้วยนะครับ”
“เฮ้ย ไม่เป็นไร งั้นฉันไม่อยู่ต่อแล้ว ออกไปเดินเล่นดีกว่า”
พูดจบก็ยกน้ำในแก้วดื่มรวดเดียว ไม่เว้นแม้แต่ใบชา เคี้ยวไปด้วยเดินออกไปด้วย
ฉินเฟิงสูบบุหรี่หนึ่งคำ มองตามแผ่นหลังของเขา
“เฮอะ เห็นแก่ผลประโยชน์จริง ๆ ดูท่าต่อไปคงไม่ต้องเกรงใจแล้ว”
เขาครุ่นคิดเรื่องงาน
จากความทรงจำของหลี่จื้อหัวกับคนอื่น ๆ มีงานดี ๆ อยู่ไม่น้อย แต่เขาไม่ได้ต้องการ
เขาไม่ได้อยากได้อำนาจอะไร แค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปอีกหลายปี
ฉินเฟิงคิดว่าจะไปทำงานโรงงานไหนดี
“ดูท่าทำตามคนส่วนใหญ่จะดี ไปโรงงานเหล็กกล้าก็แล้วกัน”
คนในลานบ้านส่วนใหญ่ทำงานที่นั่น
ถ้าเขาไปเป็นฝ่ายจัดซื้อ คนในลานบ้านก็จะมองเขาสูงขึ้นด้วย
ชีวิตต่อจากนี้คงสบายขึ้นหน่อย
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ก็เห็นหลิวเจี๋ยถือมันเทศแห้งเข้ามา
“เสี่ยวฉิน เมื่อวานต้าหมิงไปเอามาจากบ้านเขา ฉันเลยเอามาแบ่งให้เธอนิดหน่อย”
“ขอบคุณครับพี่หลิว”
ฉินเฟิงยิ้มแล้วดึงเธอเข้ามากอด
“พี่จางเห็นแก่ผลประโยชน์จริง ๆ พอผมบอกว่าเอาของไปฝากหัวหน้าหลี่ไม่ได้ เขาก็ลุกเดินออกไปทันที”
หลิวเจี๋ยเอนกายพิงอกเขา เข้าใจแล้วว่าทำไมวันนี้อีกฝ่ายถึงได้เข้าหาเธออย่างกะทันหัน