ฉินเฟิงคุยเรื่องงานกับหลิวซานเสร็จ ก็ทิ้ง “เช่อหลิงอี้” ไว้ให้เขา แล้วออกจากร้านไป
นกกระจอกสองสามตัวบินลงมาเกาะบนหลังคา ไม่นานนักก็มีนกตัวเล็กอีกหลายตัวทยอยบินไปเกาะหลังคาร้านอื่น ๆ
เลิ่งเยว่หนิงนั่งอยู่ในห้องทำงาน
พอได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็เงยหน้าขึ้นมอง “ในที่สุดคุณก็มาเสียที”
เห็นเธอทำหน้าบึ้ง ฉินเฟิงจึงปิดประตูแล้วเดินเข้าไปหา “ใครทำให้คุณไม่พอใจ บอกผมมา ผมจะจัดการเอาคืนให้แน่”
เขาอดคิดไม่ได้ว่าเฉียนหลิงทำให้เธอโกรธอีกแล้วหรือเปล่า
เลิ่งเยว่หนิงเท้าคาง “เปล่า คุณดูเองเถอะ” พูดจบก็ยื่นเอกสารให้
“ตอนนี้กิจการของเกสต์เฮาส์ดีมาก ทางเบื้องบนจะจัดคนงาน 50 คนมาให้ คนเยอะขนาดนี้ ต่อไปคงรักษาสวัสดิการของทุกคนไว้ไม่ได้แน่”
ฉินเฟิงรับเอกสารมาดู
จากนั้นก็วางลง “ที่นี่ของเรายังถูกจัดคนมาให้ตั้งเยอะ แล้วทางโรงงานจะขนาดไหน คุณอย่าเพิ่งปวดหัวเลย พยายามรักษาผลงานไว้ให้ได้ อย่างน้อยก็ให้ทุกคนมีเงินเดือน”
เลิ่งเยว่หนิงพยักหน้า “อืม ฉันเตรียมเรียกประชุมแจ้งยกเลิกโบนัสแล้ว ไม่อย่างนั้นพอคนเพิ่มขึ้นทีเดียว ภายหลังต้องเกิดปัญหาแน่”
ฉินเฟิงจุดบุหรี่ “คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะไปเดือนหน้า”
“แน่ใจสิ ส่งมอบงานเสร็จตอนสิ้นปีแล้วฉันก็จะไป”
เลิ่งเยว่หนิงพูดจบก็เหลือบมองเขา “คุณหมายถึงจะทิ้งปัญหาไว้ให้คนที่มารับตำแหน่งต่อจัดการหรือ”
เขาสูดควันบุหรี่เข้าลึก ๆ “ไม่ใช่ทิ้งไว้ให้คนถัดไป แต่แก้จากคุณนี่แหละ”
“ก็ไม่เห็นต่างจากที่ฉันพูดเมื่อกี้เลยนี่” เลิ่งเยว่หนิงกลอกตา