ฉินเฟิงยังไม่รีบกลับประเทศ ครั้งนี้ที่มาเขายังมีภารกิจอีกอย่าง
นั่นคือฉวยโอกาสรวบรวมวัสดุสำหรับผลิตมนุษย์จำลอง
ตอนนี้ภายในหมีขาวเริ่มเสื่อมโทรมลงแล้ว
เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ในโรงงานอุตสาหกรรมการทหารแห่งหนึ่งขนยุทโธปกรณ์ใหม่เอี่ยมออกไปขายทีละคัน ฉินเฟิงก็ได้แต่ส่ายหน้า
เขาเข้าไปด้านใน เลือกเก็บอาวุธและยุทโธปกรณ์บางส่วนเข้าคลัง โดยเน้นวัสดุชนิดต่าง ๆ เป็นหลัก
เขาไม่ได้เก็บไปมากนัก แค่ราวหนึ่งในหลายสิบส่วน ต่อให้ถูกพบเข้า เจ้าหน้าที่ภายในก็หาทางกลบเกลื่อนได้
โรงงานอุตสาหกรรมการทหารมีอยู่มากมายทั่วทุกพื้นที่
แม้จะเก็บจากแต่ละแห่งเพียงเล็กน้อย แต่พอรวมกันแล้วก็เป็นจำนวนมหาศาล
ฉินเฟิงเดินทางไปมาระหว่างเมืองต่าง ๆ ราวกับผึ้งที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
หลายวันต่อมา การขุดเหมืองหินพลังงานก็เสร็จสิ้น
คนจากทั้งสามฝ่ายมองกล่องหินพลังงานที่วางเรียงกันเป็นแถว
“พวกเรา คราวนี้โชคดีไม่น้อย นับเป็นสายแร่ขนาดกลางค่อนไปทางเล็ก มีทั้งหมดกว่า 8,000 ก้อน ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ ข้าเอาไป 40 เปอร์เซ็นต์ ที่เหลือพวกเจ้าแบ่งกัน”
“แน่นอน”
คนทั้งสามฝ่ายต่างพอใจ ต่างขนส่วนของตนขึ้นรถ
ฉินเฟิงยังคงเสาะหาวัสดุและอาวุธตามโรงงานอุตสาหกรรมการทหารในหลายพื้นที่ จู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากหลัวถัง
“มีอะไรหรือ?”
“ช่วงนี้ได้รับข้อมูลที่ตั้งของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์หลายแห่ง เตรียมประชุมกันมะรืนนี้เพื่อหารือเรื่องนี้ ผู้อำนวยการฟางถามว่าคุณเข้าร่วมได้ไหม”
ฉินเฟิงมองยุทโธปกรณ์ที่กองพะเนินในคลัง รวมถึงวัตถุดิบสารพัดชนิด แล้วคิดว่าน่าจะพอแล้ว