ฉินเฟิงขี่จักรยานเที่ยวไปทั่วเมือง
การตามหาสมบัติที่ฝังอยู่ใต้ดินกลายเป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่งของเขา
“ฉินเฟิง!”
พอได้ยินคนเรียก เขาก็หันไปมอง
ซ่งเจียเพิ่งออกมาจากเรือนสี่ประสาน เห็นเขาปั่นจักรยานผ่านไปจึงยิ้มแย้มแล้วเดินออกมา
เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหลิวชุนเยี่ยน
“บังเอิญจัง คุณอยู่ที่นี่เหรอ?”
ซ่งเจียพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ใช่แล้ว คุณกำลังจะไปไหนเหรอ?”
“วันนี้ว่าง เลยปั่นเที่ยวไปเรื่อยในเมืองน่ะ”
ฉินเฟิงมองเรือนสี่ประสานด้านหลังเธอ ดูคล้ายกับบ้านเรือนรวมหลายครอบครัวทั่วไป
“แวะไปดื่มน้ำที่บ้านฉันสักแก้วสิ”
“ไม่เป็นไร ฉันแค่ปั่นเล่นไปเรื่อย เดี๋ยวก็ไปแล้ว”
“ผ่านหน้าบ้านฉันทั้งที ถ้าไม่เชิญเข้าไปดื่มน้ำ คนอื่นจะหาว่าฉันไม่มีมารยาทเอาได้”
ฉินเฟิงมองเธอ โดยเฉพาะแววตาคู่นั้น ก่อนจะพยักหน้า “ได้สิ”
เขาลงจากจักรยานแล้วจูงเข้าไปในเรือนสี่ประสาน
“นี่เพื่อนฉัน พอดีเขาผ่านมา เลยชวนไปดื่มน้ำที่บ้านสักแก้ว”
ซ่งเจียอธิบายให้เพื่อนบ้านฟังตลอดทาง
ทั้งคู่เดินเข้าไปยังลานกลาง แล้วต่อไปที่ห้องปีกตะวันออก
“ถึงแล้ว เชิญเข้ามาเลย”
ฉินเฟิงวางจักรยานแล้วเดินเข้าไป เห็นรูปถ่ายที่แขวนอยู่บนผนังจึงเอ่ยว่า “ในที่สุดพวกคุณก็ได้ลงเอยกันแล้วสินะ”
ซ่งเจียยิ้มพลางรินน้ำให้ “อายุก็ถึงเวลาแล้ว ก็หาใครสักคนใช้ชีวิตไปด้วยกันน่ะ แล้วตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง?”
“ก็เรื่อย ๆ ฉันลาออกจากงานแล้ว ตอนนี้ตัวเบาสบาย ไม่มีอะไรต้องทำ”
“ลาออกแล้วเหรอ? คิดจะออกไปทำธุรกิจเองหรือไง?”