เฉียนหลิงนั่งหน้าเศร้าอยู่ในห้องทำงาน
ฉินเฟิงผลักประตูเข้ามา «ใครทำให้สาวงามของเราโกรธอีกแล้วล่ะ»
เฉียนหลิงทำปากยื่น «จะเป็นใครได้อีกล่ะ ช่างเขาเถอะ ฉันต้องการคนปลอบ» พูดจบก็อ้าแขนออก
ฉินเฟิงยิ้มแล้วอุ้มเธอขึ้นมาวางบนโต๊ะทำงาน «งั้นฉันต้องปลอบให้ดีหน่อยแล้ว»
«เขาเอาแต่ตามตื๊อฉันทั้งวัน เพราะอยากแย่งสิทธิ์สืบทอดกับคนอื่น จะได้ให้คนในตระกูลเห็น เธอว่าคนแบบนี้น่ารังเกียจแค่ไหน»
ฉินเฟิงจูบเธอเบา ๆ «คนไม่เห็นแก่ตัว ฟ้าดินก็ลงโทษหรอก เป้าหมายของเขาชัดเจน นับว่าพอมีข้อดีอยู่บ้าง แค่ยังใช้วิธีไม่เก่งพอ»
เฉียนหลิงครางเบา ๆ «ถ้าเป็นเธอ...เธอจะทำยังไง»
«ถ้าเป็นฉันก็ง่ายกว่านั้นเยอะ ทำเหมือนตอนนี้เลย ทำให้เรื่องเลยเถิดจนกลายเป็นความจริง»
«น่าหมั่นไส้จริง ๆ ไม่เคยเอาจริงเอาจังเลย»
เฉียนหลิงโอบกอดคนรักของตัวเอง «ก็...ก็ชอบความหน้าด้านของเธอนี่แหละ»
อวิ๋นเหิงกินข้าวเสร็จแล้ว เห็นว่าชั้นสองยังไม่มีคนที่อยากเจอ ก็ไม่ได้ผิดหวัง
เขาลุกขึ้นเดินออกไป
เฉียนหลิงยกถ้วยชาขึ้นดื่มอึกใหญ่
เธอถลึงตามองชายตรงหน้าอย่างหงุดหงิด «ฆ่าฉันให้ตายไปเลยดีกว่า»
ฉินเฟิงหัวเราะหึ ๆ จุดบุหรี่ «เธอสวยขนาดนี้ ฉันจะไม่พยายามให้เต็มที่ได้ยังไง»
«ปากหวานไปเรื่อย»
«โฮ่ง ๆ ๆ!»
«อ๊ะ!»
«ไอ้หมาบ้า ไสหัวไป!»
«โฮ่ง!»
เฉียนหลิงรีบเดินไปเปิดหน้าต่างแล้วมองออกไป
ฉินเฟิงยืนมองลงไปที่ชั้นล่างอยู่ข้าง ๆ
อวิ๋นเหิงถูกสุนัขตัวหนึ่งกัดมือ ส่วนอีกตัวถูกเขาเตะกระเด็น จากนั้นเขาก็จับหัวสุนัขไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง
แววตาฉินเฟิงพลันเคร่งขรึม ความคิดวูบหนึ่งแล่นผ่าน