เลิ่งเยว่หนิงพิงอยู่ในอ้อมกอดฉินเฟิง “คนร้าย ทำไมถึงเข้าป่าดึกขนาดนี้ล่ะ?”
“เฮ้อ มีคนมาขอให้ช่วย ก็เลยต้องเข้าป่าไปหาให้ทั้งคืน”
เขาควานหยิบของจากเสื้อผ้าที่วางอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะปรากฏขวดน้ำหอมในมือ “อันนี้ให้เธอ”
พอเห็นขวดคริสตัล เลิ่งเยว่หนิงก็รับไปอย่างดีใจ “น้ำหอมนี่นา” เธอดมดู “อื้ม ฉันชอบกลิ่นดอกไม้ที่สุด หอมดี แถมไม่ฉุนด้วย”
ฉินเฟิงยิ้ม “ชอบก็ดีแล้ว”
เลิ่งเยว่หนิงฉีดน้ำหอมลงบนข้อมือเล็กน้อยอย่างมีความสุข “จริงสิ ธูปปลุกสติที่คุณให้ฉันก็ใช้ดีมาก คุณปู่ยังบอกเลยว่าช่วงนี้นอนหลับดีขึ้นด้วย”
“ใช้หมดแล้วบอกฉันนะ ฉันกำลังทำเพิ่มอยู่”
ทั้งสองอ้อยอิ่งอยู่ด้วยกันอีกพักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเก็บของ
เมื่อออกจากห้องพัก ฉินเฟิงก็ดูเวลา “เธอพักสักหน่อยเถอะ ฉันกลับไปดูที่ห้องทำงานก่อน”
“อื้ม ตอนเที่ยงจะอยู่กินข้าวด้วยกันไหม?”
“ถ้าไม่มีธุระอื่น ฉันจะมาหาเธอแล้วกินข้าวด้วยกัน”
เลิ่งเยว่หนิงยิ้มหวานให้เขา “รู้แล้วค่ะ”
ฉินเฟิงกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง แล้วเชื่อมต่อจิตสำนึกกับโทรศัพท์ก่อนโทรออก
ภายในห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญา ประจำกองบังคับการตำรวจนครบาลเขตตะวันออก
อวี๋จี้หยางขมวดคิ้วแน่น ก้นบุหรี่เต็มที่เขี่ยบุหรี่ไปหมดแล้ว
“กริ๊ง ๆ”
ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง เขาก็หยิบขึ้นมา
“ผมอวี๋จี้หยาง ใครครับ?”
“เหล่าอวี๋ ฉันเอง”
“สวัสดีครับหัวหน้าฉิน ช่วงนี้ยุ่งมากจนไม่มีเวลาติดต่อไปเลยครับ”
“ไม่เป็นไร ฉันได้ข่าวมานิดหน่อย คดีฆาตกรรมในเขตของพวกคุณ คนร้ายคือ น้องชายของผู้ตายกับภรรยาของผู้ตาย ที่เกิดเหตุอยู่ที่...”