บทที่ 131 คนฉลาดที่รู้จักคิดอ่าน
เฉินต้าจวินพาพี่น้องหลายคนไปนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่ริมถนน
“พี่จวิน ทำไมคนอื่นได้เข้าโรงงานกันหมด แต่พวกเรากลับต้องทำงานแบบนี้?”
“นั่นสิ พาพวกเราไปลุยต่อเถอะ ดูพวกโก่วจื่อสิ วางท่าราวกับเป็นใหญ่โตนัก เมื่อก่อนก็ยังตามพี่จวินลุยอยู่เลยไม่ใช่หรือ”
เฉินต้าจวินสูบบุหรี่เข้าไปลึก ๆ “อย่าพูดเรื่องลุยอีกเลย พวกเราฝ่าฟันกันมาจนถึงป่านนี้แล้ว จะย้อนกลับไปทางเดิมอีกไม่ได้”
พูดจบก็โยนบุหรี่ลงพื้นแล้วเหยียบดับ “ใครยังเห็นข้าเป็นพี่ ก็ทำงานกับข้าต่อไป ส่วนใครไม่อยากทำ ตอนนี้จะไปข้าก็ไม่ห้าม
ถึงอย่างไรพวกเราก็ร่วมงานกันมาตั้งนาน ต่อไปเจอกัน ข้าก็ยังเห็นเป็นพี่น้องเหมือนเดิม”
คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองหน้ากัน ก่อนจะลุกขึ้นยืน
“ข้าฟังพี่จวิน”
“ใช่ พี่บอกให้ทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น”
“ไม่มีทางย้อนกลับไปทางเดิมแน่!”
เฉินต้าจวินตบไหล่พวกเขาทีละคน “ดีมาก ต่อไปตราบใดที่ข้ายังมีอะไรกิน พวกพี่น้องก็ไม่อดอยากแน่”
“ต้าจวิน”
ได้ยินเสียงเรียก เขาก็หันไปมองแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา
“นายท่านฉิน!”
ฉินเฟิงยิ้ม เขาเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ทั้งหมด “ไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยไปหาข้าที่บ้าน ยังจำได้ไหม?”
เฉินต้าจวินได้ยินแล้ว สีหน้าก็เปี่ยมด้วยความยินดี “จำได้ครับ! ขอบคุณนายท่านฉินที่ให้โอกาส!”
ทั้งห้าคนข้างกายต่างตื่นเต้นกันสุด ๆ
“ขอบคุณนายท่านฉิน!”
คนเดินถนนต่างพากันเหลียวมอง
เฉินต้าจวินโบกมืออย่างฮึกเหิม “พี่น้อง ไปขัดตัวกัน!”
ฉินเฟิงเดินทางกลับถึงบ้าน
“นายท่าน”
“อืม อีกเดี๋ยวต้าจวินจะมาหาข้า พาเขาไปที่ห้องหนังสือก็พอ”