ด้านนอกภัตตาคารเยว่ปิน
อวิ๋นเหิงลงจากรถลาก ก่อนก้าวเข้าไปในภัตตาคาร จู่ ๆ ก็สะดุดจนเสียการทรงตัว พยายามฝืนประคองร่างไว้
ความคล่องแคล่วที่เคยมีในวันวานกลับใช้ไม่ได้ผล เขาหน้าคะมำลงกับพื้นแข็ง ๆ
“อ๊า~”
อวิ๋นเหิงอดร้องโอดครวญไม่ได้ พออ้าปากก็มีฟันหน้าสองซี่หลุดออกมา
พนักงานต้อนรับหน้าประตูภัตตาคารยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ
“แค่เดินยังทรงตัวไม่อยู่เลย”
“นั่นสิ หนุ่มหล่อแท้ ๆ ฟันหน้าหลุดไปตั้งสองซี่”
ฉินเฟิงยืนมองเหตุการณ์ด้านล่างอยู่ข้างหน้าต่างห้องผู้จัดการชั้นสอง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“คิก ๆ ๆ~”
เฉียนหลิงหัวเราะจนหยุดไม่ได้
“สมน้ำหน้า ฟันหลุดไปสองซี่ จะได้สงบไปอีกพักหนึ่ง”
ฉินเฟิงยิ้ม พลางโอบเธอไปนั่งบนโซฟา
“ครอบครัวเขาใจกล้าดีนะ ไม่กลัวอยู่ ๆ เขาจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาเหรอ”
เฉียนหลิงเอนซบอกเขา “พวกเขาจงใจน่ะ บางครั้งยิ่งโดนคนหัวเราะเยาะก็ยิ่งปลอดภัย เห็นได้ชัดว่ากลัวแล้ว”
พูดจบ เธอก็ขยับเข้าไปนั่งในอ้อมแขนของชายคนรัก “คุณไปหาสาวงามน้ำแข็งคนนั้นมาหรือยัง?”
“ยัง มีอะไรเหรอ?”
เฉียนหลิงดีใจจนหอมแก้มเขาทีหนึ่ง “อย่างนี้ค่อยดีหน่อย เธอกำลังหาพ่อครัวฝีมือดีอยู่ คิดจะมาแข่งกับฉันเรื่องอาหาร”
ฉินเฟิงทำหน้าอ่อนใจ “เมืองหลวงกว้างใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่ว่ามีร้านอยู่แค่ร้านสองร้านแล้วจะผูกขาดตลาดได้สักหน่อย พวกคุณไม่เห็นต้องแข่งกันเลย”
“ฉันจะแข่งนี่นา ขอแค่ยอดขายเธอไม่ดี ฉันก็มีความสุขแล้ว เดี๋ยวจะโทรไปเยาะเย้ยสักหน่อย”
ฉินเฟิงหัวเราะเบา ๆ “ทำตัวเหมือนเด็กเลยนะ”