ทุกคนในใจล้วนส่งเสียงคำราม กรีดร้อง ร่ำไห้
ทางแยกในภาพยนตร์สยองขวัญหลายเรื่องเป็นสถานที่ที่มีพลังหยินสูงสุด มักเกิดอุบัติเหตุทางจราจร วิญญาณเร่ร่อนวนเวียนไม่จากไปไหน
กวาดตามองออกไป พวกเธอไม่เห็นอาคารอื่นใด หมอกหนาทึบไม่จางหาย มีเพียงหอพักของพวกเธอเท่านั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่
ป้ายหน้าประตูสลักว่า “ฮั่นหนาน หมายเลข 44”
ราวกับเป็นหลุมฝังศพแห่งหนึ่ง และยังเหมือนเป้านิ่งสว่างจ้า
ประตูทางเข้าใช้ระบบจดจำใบหน้า เซเวนสาวเท้ายาวก้าวเข้าไป หัวสแกนฉายแสงวาบผ่าน ก่อนมีเสียง “ติ๊ดติ๊ด” ดังขึ้นสองครั้ง ประตูก็เปิดออก
ฉือหลีและคนอื่นๆ ก้มหน้านิ่งสงบ ไม่รู้สึกแปลกใจ ผู้จัดการมีกุญแจบ้านศิลปินในสังกัดเป็นเรื่องปกติที่สุด
ภายในห้องมีเฟอร์นิเจอร์ครบครันทุกอย่าง ล้วนเป็นรุ่นใหม่ล่าสุด
และไม่ใช่เตียงเหล็กสองชั้นเรียบง่ายอีกต่อไป
แต่ละคนมีห้องพักส่วนตัวเป็นของตัวเอง
ตู้เย็นอัดแน่นไปด้วยข้าวกล่องพร้อมทานหลากหลายรสชาติ
นอกจากนี้ยังมีห้องฟิตเนสที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ออกกำลังกายมากมาย ห้องซ้อม ห้องดนตรี ห้องเครื่องแต่งตัว และอื่นๆ
เพียงแต่ไม่มีข้อยกเว้น เครื่องใช้ไฟฟ้าและเฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ล้วนเต็มไปด้วยความหม่นหมอง ไม่เห็นแสงธรรมชาติใดๆ สะท้อน เคลือบแฝงความประหลาดพิกล
เซเวนยืนอยู่ในห้องรับแขก ในมือถือสมุดบันทึกสีดำเล่มหนึ่ง: “ในฐานะผู้จัดการของพวกคุณ ผมต้องบันทึกข้อมูลร่างกายของพวกคุณตามจริง ข้อมูลระบุว่าน้ำหนักของพวกคุณคือ...”
“ไม่ใช่ๆ” ฉือหลีโบกมือรัว ใบหน้าแฝงความเขินอาย: “ข้อมูลพวกนั้นไม่ตรงหรอกค่ะ พี่เซเวน”
เธอสบดวงตาล้ำลึกคู่นั้น เกาแก้ม:“หอพักเราไม่มีเครื่องชั่งน้ำหนัก ข้อมูลพวกนี้ตั้งนานมาแล้ว ตอนนี้เราออกมาเป็นศิลปินแล้ว ต้องใช้ข้อมูลล่าสุด ว่ามั้ยคะ?”