อาสาวฟางยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่ ๆ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อให้แยกบ้านกันแล้วก็ยังต้องรักใคร่กัน พี่สะใภ้ใหญ่แต่งเข้าบ้านมาก่อนหลายปี ตอนนี้ต้องเลี้ยงลูกสองคนก็ไม่ง่าย ต่อไปยังมีวันที่ต้องพึ่งน้องชายสามีช่วยเหลืออยู่แล้ว”
พ่อฟางก็พูดขึ้นว่า “พวกเราคนรุ่นพี่ก็หวังแค่นี้แหละ ขอให้เด็ก ๆ รุ่นหลังอยู่ดีกินดี
เป่าชุ่ยเป็นเด็กดี เคารพผู้ใหญ่ แล้วยังพึ่งพาตัวเองได้ในหน้าที่การงาน การที่พวกคุณเลี้ยงลูกสาวที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้ ก็เพราะสอนสั่งมาดี ต่อไปก็หวังว่าทุกคนในครอบครัวจะคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน”
อาฟางพูดเสริมอย่างสนุกสนาน “ผิงชิง เป่าชุ่ย พวกเธอสองคนต้องเอาให้ได้ ปีหน้ารีบมีหลานชายตัวอ้วนให้พ่อแม่ได้อุ้มกันนะ ฮ่า ๆ ๆ”
เฉียนชุนลี่ฟังคำพูดของพ่อแม่อีกฝ่ายที่ยกย่องลูกสาวของเธอเสียสูงส่ง ก็รู้สึกดีใจอยู่ในใจ
คนในงานพากันส่งเสียงเชียร์ให้ฟางผิงชิงกับหลี่เป่าชุ่ยยกเหล้าคารวะทุกคน
ในตอนนั้นเอง เสียงขัดจังหวะเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เดี๋ยวก่อน”
ทุกคนหันไปมองจางหรงอิง
สีหน้าของจางหรงอิงเคร่งขรึม “เรื่องนี้ไม่ถูกต้อง มันไม่ควรเป็นแบบนี้”
รอยยิ้มของพ่อแม่ฟางแข็งค้าง “พี่สะใภ้ร่วมดอง มีอะไรหรือเปล่า?”
คู่สามีภรรยาหลี่จินเฉียงเองก็มองจางหรงอิงอย่างสงสัย
จางหรงอิงลุกขึ้น ยื่นมือดันซองเงินตรงหน้าหลี่เป่าชุ่ยกลับไปไว้ตรงหน้าพี่สะใภ้ฟาง
“ชุนลี่ เรื่องแต่งงานที่พวกเธอคุยกับบ้านฟางกันทีหลัง ตกลงกันว่ายังไง?”
เมื่อเห็นจางหรงอิงจริงจังขึ้น สีหน้าของเฉียนชุนลี่ก็เคร่งขรึมตาม “ก็...ก็พูดกันเหมือนก่อนหน้านี้ บ้านฟางยกบ้านที่อยู่ตอนนี้ให้พี่สะใภ้ฟาง ส่วนสินสอด 280 หยวนที่บ้านฟางให้มา พวกเราจะเติมอีก 720 หยวน ให้ครบ 1,000 หยวนแล้วเอากลับไป บ้านฟางก็จะออกให้อีก 1,000 หยวน เอาไปช่วยซื้อบ้านเล็ก ๆ ให้เป่าชุ่ยกับผิงชิงเป็นเรือนหอ”