ย่าหลี่กับคนอื่น ๆ ถูกผู้หญิงคนหนึ่งพามาหยุดยืนอยู่หน้าประตู ทุกคนมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็นโดยไม่รู้ตัว พวกเขาหยุดฝีเท้า กลั้นหายใจ แล้วเงี่ยหูฟังเสียงพูดคุยที่ดังมาจากข้างใน
“เจินเจิน รู้ไหมว่าตอนเจอเธอครั้งแรก ฉันก็อยากเป็นม้าของเธอแล้ว เพราะอยากฟังเธอตะโกนใส่ฉันดัง ๆ ว่า ‘แต่งงานกัน!’
รู้ไหมว่าทำไมเวลากินปลา ฉันถึงชอบกินหัวปลา? เพราะฉันอยากเก็บชีวิตที่เหลือไว้ให้เธอ...”
แม่ม่ายอู๋หัวเราะออกมาเมื่อได้ฟังคำหวานของเฉินซีเหวิน
เฉินซีเหวินไม่มีท่าทีเขินอายแบบชายวัยกลางคนเลยสักนิด ผู้ชายร่างกำยำอย่างสิงโตพูดคำหวานเลี่ยน ๆ ต่อกันเป็นพรวน ฟังจนย่าหลี่เปรี้ยวปาก ต้องยกมือขึ้นกดแก้มตัวเองโดยไม่รู้ตัว
จางหรงอิงกับผู้หญิงที่พาพวกเธอมาต่างรู้สึกแสบตา พวกเธอขมวดคิ้วพร้อมกัน ทำหน้าจนคางยื่น
หลี่เป่าจวินกลับเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเฉินกั๋วฟางถึงชอบทะเลาะกับเขาอยู่เรื่อย พอเทียบกับเฉินซีเหวินแล้ว เขาก็เป็นแค่ท่อนไม้ท่อนหนึ่ง
แต่คำพูดหน้าด้าน ๆ ของเฉินซีเหวินแบบนี้ ต่อให้หลี่เป่าจวินต้องตายพรุ่งนี้ เขาก็ไม่มีหน้าเอ่ยออกมาได้หรอก
อย่าง ‘เธอคือหัวใจของฉัน เป็นตับของฉัน ที่รัก เธอสวยจริง ๆ สวยจนฉันแทบตาย อยากตายในอ้อมกอดเธอ รักเธอ รักเธอ รักเธอ’ อะไรทำนองนั้น...
อ้วก~
ไอ้แก่หน้าด้าน อายุปูนนี้แล้วพูดออกมาได้ยังไง
แค่พูดออกมาก็ว่าแย่แล้ว ทั้งที่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย แค่ฟังก็หน้าแดงไปหมด นี่มันคำพูดหื่น ๆ อะไรกัน
ภายในบ้าน เฉินซีเหวินโอบเอวแม่ม่ายอู๋ไว้ ทั้งคู่คุยกันไปถึงเรื่องที่ว่าเมื่อตายแล้วจะฝังอยู่ด้วยกัน