จางหรงอิงเหลือบมองสีหน้าลูกชาย ก่อนกัดซาลาเปาไส้หมูไปคำหนึ่ง แล้วพูดมีนัยว่า “ทำอะไรน่ะ อยากกินขนมในร้านนี้ด้วยหรือไง?
ขนมที่นี่ไม่ถูกนะ เห็นป้ายที่แขวนอยู่ข้างบนหรือเปล่า จานหนึ่งตั้งเจ็ดแปดเหมาแน่ะ เฮ้อ พอได้กลิ่นหอมหวานนี่แล้ว ซาลาเปาไส้หมูในมือก็ไม่อร่อยขึ้นมาเลย”
พูดไปพูดมา จางหรงอิงก็ทำท่าราวกับเพิ่งเห็นจ้าวฟางซิ่ว “เอ๊ะ นั่นจ้าวฟางซิ่วนี่นา เดือนก่อนฉันยังได้ยินแม่ของเธอเที่ยวป่าวประกาศอยู่เลยว่าลูกเขยของบ้านตัวเองเป็นลูกชายหัวหน้าโรงงานแป้งสาลี หรือว่าจะเป็นคนนี้?”
หลี่เป่าห่ายหันขวับไปมองจางหรงอิง “แม่พูดอะไรนะ เดือนก่อนก็จับคู่ดูตัวกันแล้วเหรอ?”
จางหรงอิงพยักหน้า “ใช่น่ะสิ ถึงขั้นคุยเรื่องแต่งงานกันแล้วด้วย ฉันเห็นจ้าวฟางซิ่วเดินเล่นกับผู้ชายคนนั้นตั้งหลายครั้ง ทั้งถนนของกินข้างโรงงานแป้งสาลี แล้วก็ร้านอาหารเหล่าประชาชนฝั่งตรงข้าม ยังเดินจับมือกันอีกต่างหาก~”
หลี่เป่าห่ายรู้สึกราวกับมีหมวกเขียวครอบอยู่บนหัว กำหมัดแน่นแล้วก้าวฉับ ๆ บุกเข้าไปข้างใน
“จ้าวฟางซิ่ว!!!”
จ้าวฟางซิ่วเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นหลี่เป่าห่าย แววตาก็วูบไหวด้วยความลนลาน
หวังซิ่วเหลียนมองอย่างสงสัย “ฟางซิ่ว คนนี้ใครเหรอ?”
จ้าวฟางซิ่วอึกอัก “คะ...คนนี้...คุณป้าหวังคะ...”
หลี่เป่าห่ายถลึงตา “จ้าวฟางซิ่ว ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าฉันเป็นใคร?”
ถ้าถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็คงโง่เต็มทีแล้ว