หลี่เป่าจวินไม่ชอบถังหงเหมยอยู่แล้ว จึงพูดว่า “พี่ใหญ่ พี่น่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว พี่สะใภ้เป็นตัวก่อเรื่องชัด ๆ ไม่กตัญญูต่อพ่อแม่ เอาแต่ช่วยเหลือบ้านเดิม แถมยังยุแยงให้พวกเราพี่น้องแตกคอกัน ตอนนี้แม้แต่ลูกก็ไม่สนใจ ผู้หญิงแบบนี้จะเก็บไว้ทำไม?”
พูดจบ เขาก็ใช้ไหล่กระแทกหลี่เป่าห่ายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ถังหงเหมยเถียงกลับ “อย่ามายุแยง ฉันกับพี่ชายของคุณมีเรื่องอะไรกันก็เป็นเรื่องของเรา”
หลี่เป่าห่ายถูกกระแทกจนรู้ว่าพี่รองอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา และกำลังบอกให้ช่วยกันเล่นงานอีกฝ่าย จึงตะโกนเสียงดังอย่างไร้เหตุผลว่า “พี่สะใภ้เป็นตัวก่อเรื่อง! พี่สะใภ้เป็นตัวก่อเรื่อง!”
หลี่เป่าจวินกล่าวว่า “เห็นแก่ตัวว่าตัวเองมีลูกตั้งหลายคนแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง เอะอะก็เหน็บแนมฉันกับน้องสี่ว่าไม่มีลูก!”
ถังหงเหมยเถียง “ฉันพูดตรงไหนผิด? เฉินกั๋วฟางมีลูกได้หรือไง?”
หลี่เป่าห่ายตะโกนว่า “พี่สะใภ้เป็นตัวก่อเรื่อง! พี่สะใภ้เป็นตัวก่อเรื่อง!”
หลี่เป่าจวินพูดต่อ “เธอไม่เคยมองแกเป็นผู้ชายเลย ถ้าแกยังไม่จัดการให้ดี รอแกแก่จนหมดประโยชน์ ระวังเธอจะเอายาเบื่อหนูให้แกกิน!”
ถังหงเหมยเท้าเอว “หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว!”
หลี่เป่าห่ายตะโกนว่า “พี่สะใภ้เป็นตัวก่อเรื่อง! พี่สะใภ้เป็นตัวก่อเรื่อง!”
หลี่เป่าจวินหันไปมองหลี่เป่าห่าย “ไอ้บ้าเอ๊ย เปลี่ยนคำพูดบ้างไม่ได้หรือไง?”
“ได้ โอเค” หลี่เป่าห่ายพยักหน้าอย่างจริงจัง
หลี่เป่าจวินกลับมาพูดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ลองคิดดูสิ หลายปีมานี้แม่ปฏิบัติต่อพวกแกยังไง แล้วเธอปฏิบัติต่อแม่ยังไง?”