จางหรงอิงยังยืนไม่ทันมั่นคง ก็ถูกผลักจนเซ พอทรงตัวได้ ถังหงเหมยก็ยื่นกรงเล็บจะข่วนหน้าเธอแล้ว
“เป็นเพราะแกนั่นแหละ! เอาเงินของฉันคืนมา ในนั้นยังมีเงินก้นหีบที่แม่ฉันให้ฉันด้วย นั่นเป็นของฉัน แกมันโจร แกมันโจรปล้น!”
จางหรงอิงผลักอีกฝ่ายออกไป “พูดกันดี ๆ”
ถังหงเหมยแทบคลั่ง นั่นคือเงินเก็บทั้งหมดที่เธอกับสามีอดออมและคำนวณกันทุกกระเบียดนิ้วสะสมมาตลอดหลายปี
เธอจะสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร พุ่งเข้าไปยื้อยุดอีกครั้งทันที “ฉันไม่พูดดี ๆ แล้วแกจะทำไม เอาเงินฉันคืนมา!”
จางหรงอิงเองก็เริ่มโมโห เธอสะบัดถังหงเหมยออก ก่อนหันไปตบหน้าหลี่เป่ากั๋วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉาดหนึ่ง
เพียะ!!!
หลี่เป่ากั๋วถูกตบจนหัวเอียงไปด้านหนึ่ง
ถังหงเหมยเองก็ตะลึง ยืนนิ่งมองหลี่เป่ากั๋วอย่างงุนงง
จางหรงอิงตะโกนด่าลั่น “แกตาบอดหรือไง ถึงปล่อยให้เมียรังแกคนแก่แบบนี้? อะไรนะ? เห็นฉันมีชีวิตอยู่แล้วขัดหูขัดตาแกใช่ไหม? ฉันยังไม่ต้องพึ่งแกเลี้ยงเลย แกกลับรำคาญที่ฉันอายุยืน ไอ้ลูกอกตัญญู พูดมาเถอะ พวกแกผัวเมียตั้งใจปรึกษากันใช่ไหม คิดจะฆ่าฉันแล้วขึ้นเป็นใหญ่กันเองหรือไง?”
จางหรงอิงด่าจนน้ำลายกระเด็น “ไอ้เดรัจฉาน! แกไม่มีวันแก่บ้างหรือไง? ไม่มีลูกหรือไง? เสวี่ยนหมิงกับพี่น้องอีกสองคนยังยืนดูอยู่ข้าง ๆ นะ แกไม่กลัวพวกเขาเลียนแบบบ้างหรือไง อีกยี่สิบปีคงยุให้ลูกสะใภ้มาตบแม่ผัวเหมือนกันสินะ?”