จางหรงอิงฟังคำพูดของลูกชายแล้วรีบโบกมือไล่คนรอบข้าง “เอาละ ๆ แยกย้ายกันได้แล้ว กลับบ้านไปทำกับข้าวให้ลูก ๆ กินเถอะ”
หลี่เป่ากั๋วพูดด้วยว่า “ใช่แล้ว บ้านไหนจะไม่มีเรื่องหยุมหยิมกันบ้างล่ะ แม่ ไปกันเถอะ เราเข้าไปคุยข้างในกัน”
หลี่เป่าจวินกับหลี่เป่าห่ายสบตากัน “หมายความว่ายังไง? เมื่อกี้แม่พูดว่าจะยกงานให้บ้านพี่ใหญ่เหรอ?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? ทำไมต้องให้บ้านพี่ใหญ่ด้วย? พี่ใหญ่มีงานทำอยู่แล้ว ส่วนฉันยังเป็นแค่เด็กฝึกงาน ถ้าจะให้ก็ต้องให้ฉันสิ”
ทั้งสองรีบเดินตามหลังจางหรงอิงเข้าไปในบ้าน “แม่ เรื่องงาน...”
หลี่เป่าห่ายยังพูดไม่ทันจบ จางหรงอิงก็ล้วงเงิน 2 หยวนออกจากกระเป๋าส่งให้เขา “ฉันทำงานมาทั้งวัน ไม่มีเวลามาฟังพวกแกพล่าม เอาเงิน 2 หยวนนี้ไปซื้อเนื้อหมูมาสัก 1 ชั่ง แล้วก็ซื้อเต้าหู้ขาวกลับมา 2 ก้อน”
ซื้อเนื้อเหรอ? หลี่เป่าห่ายยื่นมือรับเงินโดยไม่ทันคิด ก่อนหันหลังเดินออกไป
จางหรงอิงหันไปพูดกับหลี่เป่าซีกับถังหงเหมยอีกว่า “พวกเธอสองคนทำกับข้าวนะ เดี๋ยวพ่อก็กลับมาแล้ว ทำเยอะหน่อย พี่สาวใหญ่กับครอบครัวยังอยู่โรงพยาบาล เดี๋ยวต้องเอาข้าวไปส่งให้
เรื่องอื่นค่อยคุยกันทีหลัง ฉันเหนื่อยมาทั้งวัน ขอไปนอนพักก่อน”
“แม่ หนูยังต้องทำการบ้านนะ” หลี่เป่าซีพูด
“งั้นก็ไม่ต้องกิน”
พูดจบ จางหรงอิงก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของคนอื่น หันหลังเดินเข้าห้องตัวเองแล้วปิดประตูดังปัง
เธอก็ทำงานเหมือนกัน ทำไมเลิกงานแล้วยังต้องกลับมาปรนนิบัติคนทั้งบ้านด้วย?