ต่างประเทศ
เมื่อเทียบกับช่วงกลางคืนทางฝั่งลั่วเหย่แล้ว ที่นี่อากาศดีทีเดียว แถมตอนนี้เพิ่งบ่าย ยังเป็นเวลากลางวัน เพียงแต่ฝนห่าใหญ่กำลังตกอยู่นอกหน้าต่าง
กู้หมิงเซวียนนั่งอยู่ในร้านเหล้าเล็ก ๆ ฟังเสียงฝนด้านนอก คล้ายกำลังรอใครบางคน
ไม่นานนัก เสียงกระดิ่งลมหน้าร้านก็ดังขึ้น ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อกันฝนและถือร่มเดินเข้ามา เขากวาดตามองไปรอบร้าน ก่อนจะเห็นกู้หมิงเซวียนแล้วเดินตรงมาหาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า
เมื่อมานั่งตรงหน้ากู้หมิงเซวียน เขาก็ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยว่า “พี่กู้ นึกยังไงถึงมาดื่มเหล้าล่ะ?”
“อารมณ์ไม่ค่อยดีน่ะ”
กู้หมิงเซวียนยกมือเรียก พนักงานสาวผมทองตาสีฟ้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทันที
หลังจากมาถึงลอนดอน ร้านเหล้าเล็ก ๆ แห่งนี้ก็กลายเป็นที่ที่เขาแวะมาบ่อย เพราะเจ้าของร้านเป็นคนจีน
“เฮ้ คุณกู้ วันนี้จะดื่มอะไรดีคะ?”
ภาษาจีนของหญิงสาวไม่ค่อยดีนัก แต่ถึงอย่างไรก็ทำงานอยู่ในร้านเหล้าของคนจีน ลูกค้าประจำหลายคนก็เป็นคนจีน เธอจึงพูดภาษาจีนที่ใช้กันทั่วไปได้อยู่บ้าง
“วิสกี้” กู้หมิงเซวียนตอบด้วยสีหน้าขรึม
“ขอโค้กแก้วหนึ่งครับ ผมขับรถมา” ชายหนุ่มที่นั่งตรงหน้ากู้หมิงเซวียนกล่าว
“โอเคค่ะ”
หลังพนักงานสาวเดินจากไป กู้หมิงเซวียนก็เหลือบมองอีกฝ่ายแล้วถามว่า “ขับรถมาเหรอ? สอบขับรถภาคปฏิบัติผ่านหรือยัง?”
“ฮ่า ๆ จักรยานไฟฟ้าก็นับเป็นรถเหมือนกันนะ”
“ว่าแต่พี่กู้ ช่วงนี้ทำไมจู่ ๆ ถึงได้อมทุกข์คิดมากขึ้นมาล่ะ ไม่เหมือนพี่เลย”
“เฮ้อ”
กู้หมิงเซวียนส่ายหน้าแล้วบอกว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร รู้สึกในใจมันว่างโหวง เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง”