แต่เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ลั่วเหย่จึงไม่ได้อ่านตอนกลางคืน ตั้งใจว่าจะรอให้งานแลกเปลี่ยนด้านคอมพิวเตอร์พรุ่งนี้จบก่อนค่อยอ่าน
อย่างไรเสีย งานจัดที่เมืองปีศาจ แถมเริ่มตอนบ่าย พวกเขาจึงต้องออกเดินทางกันตั้งแต่เช้าตรู่
อย่างที่เขาว่ากัน ที่ไหนมีเรื่องครึกครื้น ที่นั่นย่อมมีหลี่หน่า
พอหลี่หน่าที่อยู่บ้านข้าง ๆ ได้ยินว่าเพื่อนบ้านจะไปเมืองปีศาจ ก็รีบตื่นแต่เช้าแล้วเตรียมขับรถพาพวกเขาไปทันที
พูดถึงเรื่องนี้ ครั้งก่อนตอนงานหนังสือ เจ้าหล่อนก็อยู่ด้วย
คราวนี้งานแลกเปลี่ยนด้านคอมพิวเตอร์ หล่อนก็ยังอยู่
ตอนออกแคมป์ อาจารย์หลี่หน่าก็ยังอยู่เหมือนเดิม
สมกับเป็นนักทำมะรุมทำมะวุ่นแห่งมหาวิทยาลัยเจียง ไม่เคยพลาดงานสำคัญสักครั้ง
หัวปลาสับพริกฝีมือรุ่นพี่นางฟ้าคงไปไม่ถึงเมืองปีศาจ วันนี้พวกเขาจึงนั่งรถของอาจารย์หลี่หน่าไปแทน
ขับรถสามชั่วโมง แต่รถไฟความเร็วสูงใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมง
ซูไป๋โจวขึ้นรถของอาจารย์หลี่หน่า ส่วนคนขับกลับเป็นลั่วเหย่
เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วพูดว่า “พี่หน่าหน่า ขับตั้งสามชั่วโมง นี่พี่จะเอาชีวิตผมเลยหรือไง?”
“หุบปาก”
หลี่หน่าทำหน้าขรึม เอ่ยเสียงเข้มว่า “เธอเป็นผู้ชาย ต่อไปก็ต้องขับรถพาแฟนไปเที่ยวโน่นนี่ ถ้าระยะทางไกลแล้วไม่กล้าขับขึ้นมาจะทำยังไง?”
“เริ่มฝึกฝีมือขับรถตั้งแต่ตอนนี้ มีแต่จะเป็นผลดีกับเธอ”
ได้ยินอย่างนั้น ลั่วเหย่ก็เถียงไม่ออก