หลังเลิกเรียน ศาสตราจารย์หลี่ผิงยืนอยู่บนแท่นบรรยาย กวักมือเรียกลั่วเหย่ให้เข้าไปหา
ลั่วเหย่เห็นดังนั้นจึงเดินขึ้นไปบนแท่นบรรยายแล้วถามว่า “ศาสตราจารย์ มีอะไรเหรอครับ?”
“ได้ยินมาว่าอีกหน่อยเธอจะไปหากู้หมิงเซวียนหรือ?”
“ใช่ครับ”
“เฮ้อ หลี่หน่าก็จะไปเหมือนกันนะ เสี่ยวลั่ว ช่วยดูแลเธอหน่อย ฉันกลัวว่าเด็กคนนั้นจะไปหากู้หมิงเซวียนอีก”
“ผมทราบครับ”
ลั่วเหย่เองก็ถอนหายใจ
แม้อาจารย์หลี่หน่าจะพยายามปกปิดเต็มที่ แต่พวกเขาก็มองออกกันหมดว่าเธอยังลืมกู้หมิงเซวียนไม่ได้
อย่างไรเสีย ความรักที่มีมานานหลายปี จะให้ตัดใจได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร
หลังศาสตราจารย์หลี่ผิงจากไป ลั่วเหย่ก็รีบมุ่งหน้าไปยังหอครอบครัวทันที
ไก่ดำถูกวางไว้หน้าห้อง ห้อง 614 แล้ว พอมาถึงหอครอบครัว ลั่วเหย่ก็หิ้วไก่เดินเข้าครัวเพื่อเริ่มทำอาหาร
ซูไป๋โจวได้ยินเสียง จึงสวมชุดนอนเดินออกมาจากห้องของตัวเอง
เธอยืนอยู่ตรงประตูห้อง ขยี้ตาแล้วกวาดตามองห้องรับแขก แต่ไม่เห็นลั่วเหย่
เธอหันไปทางห้องครัว แล้วก็เห็นลั่วเหย่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารจริง ๆ
ถึงลั่วเหย่จะทำอาหารไม่บ่อยนัก แต่ก็มาช่วยเธอในครัวอยู่เสมอ พอลงมือทำเองจึงดูคล่องแคล่วไม่น้อย ราวกับผู้ชายรักครอบครัวคนหนึ่ง