ใคร ๆ ก็รู้ว่าเกมเป็นสิ่งเสพติดได้
ตีห้าตรง
ลั่วเหย่กับซูไป๋โจวต่างก็มีรอยคล้ำใต้ตาเป็นวง นิ้วมือขยับกดปุ่มบนจอยเกมไม่หยุด
ต้องรู้ไว้ว่า ถ้าเกมไหนเล่นไม่จบในครั้งเดียว ก็เหมือนไม่มีความหมาย
เล่นค้างไว้ครึ่งทาง พอถึงครั้งหน้าอาจหมดอารมณ์เล่นต่อก็ได้
แต่ระยะเวลาเคลียร์เกมนี้นานเกินกว่าที่ทั้งคู่จะคาดคิด
ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ผ่านมาราว 6 ชั่วโมงแล้ว แถบความคืบหน้าในเกมของพวกเขาเพิ่งขยับไปได้ประมาณครึ่งเดียว
นี่มันเกมอะไรกัน ถึงต้องใช้เวลาเคลียร์นานขนาดนี้?
ซูไป๋โจวบอกว่าเกมที่เธอเคยเล่นแล้วใช้เวลานานที่สุดคือคอนทรา แต่ก็ยังเทียบกับเกมตรงหน้าไม่ได้เลย
ทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟา คลุมผ้าห่มโซฟา จ้องโทรทัศน์ด้วยดวงตาไร้ประกาย
ฉินอวี้เหวินกำลังจับผีเสื้ออยู่ข้าง ๆ
เดี๋ยวเธอก็เข้าไปในครัว เดี๋ยวก็ไปห้องน้ำ จากนั้นก็เดินวนอยู่ตรงระเบียง ก่อนจะเดินไปมาระหว่างห้องของลั่วเหย่กับซูไป๋โจว
ร่างกายของรุ่นพี่ฉินแข็งแรงมาก ตั้งแต่เด็กจนโต กินเก่งนอนเก่ง แทบไม่เคยอดนอนเลย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโต้รุ่ง
ตอนนี้เธอแยกไม่ออกแล้วว่าสิ่งตรงหน้าเป็นเรื่องจริงหรือความฝัน
ใบหน้าเธอเหม่อลอย ยื่นมือทั้งสองข้างออกแล้ววิ่งไปวิ่งมา ราวกับมีผีเสื้ออยู่จริง ๆ
“ฮิ ๆ ๆ จับผีเสื้อ ฮิ ๆ ๆ...”
ทั้งคู่ไม่สนใจท่าทางประหลาดของรุ่นพี่ฉิน แล้วเริ่มมุ่งหน้าสู่ด่านถัดไป